รองนายอ าเภอชุยสักนิดแม้ว่ารองนายอ าเภอชุยจะไม่สนใจเผิงวั่ง แต่เผิงวั่งก็ไม่ยอมลดท่าทีลงเหมือนกันเขาโบกมือให้โจวเหล่าปา โจวเหล่าปาจึงน าหนังสือราชการมาวางบนโต๊ะเผิงวั่งนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไร
รองนายอ าเภอชุยหยิบหนังสือขึ้นมาดูผ่าน ๆ แล้วหรี่ตามองนักโทษที่ถูกเนรเทศมาซึ่งยืนอยู่ด้านล่าง“แม่ทัพโม่ รองเสนาบดีกลาโหมฟาง…ฮึ ล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงทั้งนั้น!”พูดจบ สีหน้าของรองนายอ าเภอชุยก็เปลี่ยนไปทันที่เขาตบโต๊ะอย่างแรง “ข้าไม่สนใจว่าพวกเจ้าเคยเป็นคนตระกูลสูงศักดิ์มาก่อนหรือไม่ แต่ตอนนี้เมื่อมาอยู่ในเขตของข้าแล้ว ก็ต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบของที่นี่”ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็ก้าวออกมาข้างหน้า พูดถึงเงื่อนไขในการจัดสรรที่กินอย่างไม่เกรงใจเขาเริ่มต้นด้วยการอ่านชื่อหมู่บ้านสองสามแห่ง จากนั้นก็พูดว่า“หมู่บ้านเหล่านี้ถือเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดในเมืองอวิ่น แน่นอนว่าการจะได้ไปอยู่ในที่แบบนั้นหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับการวางตัวของพวกเจ้าเอง”ทันทีที่เจ้าหน้าที่พูดจบ สะใภ้ใหญ่ของเหอจื่อหยวนแซ่หลิวก็ก้าวออกมากล่าวประจบเอาใจ “ท่านเจ้าหน้าที่เจ้าคะ ไม่ทราบว่าพวกเราต้องวางตัวอย่างไรถึงจะได้ถูกจัดให้ไปอยู่ในหมู่บ้านที่ท่านกล่าวถึงเมื่อครู่?”เจ้าหน้าที่มองส ารวจสะใภ้หลิวสองสามหน หลังเห็นนางสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายผอมแห้งจนแทบไม่มีเนื้อหนัง ใบหน้านางก็ไม่น่ามองอีก จึงรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที
