งตุ๊กตำเหล่านี้ได้อีก ทุกคนมองตุ๊กตำที่ตนเองทำขึ้นกับมือ แล้วหัวเราะอย่ำงสุขใจเป็นครั้งแรกทั้งรูปแบบและฝีมือการทำตุ๊กตำล้วนทำให้เฮ่อจือหร่านพอใจมากนางกับโม่จิ่วเยี่ยไปพบกับถังหมิงรุ่ยที่ร้ำนน้ำชำตำมที่นัดหมายไว้เมื่อถังหมิงรุ่ยเห็นตุ๊กตำทั้งสามแบบ ดวงตาของเขำก็เปล่งประกำยขึ้นมาทันที่ โดยเฉพำะตุ๊กตำแพนด้ำยักษ์ที่ดูน่ำรักมาก ถึงขนาดที่บุรุษตัวโตเช่นเขำยังอดใจไม่ไหว“พี่สะใภ้โม่ นี่คือตัวกินเหล็กใช่หรือไม่?”เฮ่อจือหร่านก็ชอบตุ๊กตำแพนด้ำเช่นกัน ท่ำทำงซุ่มซ่ำมของมันน่ำเอ็นดูจนทำให้จิตใจของคนที่พบเห็นอ่อนยวบลงได้ทันที่“ข้าเคยเห็นรูปตัวกินเหล็กในหนังสือ รู้สึกว่ามันน่ำรักมากจึงลองทำขึ้นมา อีกอย่ำง ข้าคิดว่าชื่อตัวกินเหล็กอาจไม่ถูกใจพวกเด็กผู้หญิงสักเท่ำไหร่ จึงตั้งชื่อใหม่ให้มันว่าหมีแพนด้ำ”
“หมีแพนด้ำ ชื่อนี้ช่ำงเหมาะเจำะและไพเราะจริง ๆ” ถังหมิงรุ่ยชมไม่หยุดปำกจากนั้นถังหมิงรุ่ยก็มองตุ๊กตำหมีน้อยและเป็ดน้อยสีเหลือง เขำเองก็รู้สึกพอใจมากกับตุ๊กตำเหล่านี้เช่นกันโดยเฉพำะตุ๊กตำหมีน้อย เฮ่อจือหร่านนามันมาทั้งหมดยี่สิบตัวแต่ละตัวสวมเสื้อผ้ำที่แตกต่ำงกัน ทำให้ตุ๊กตำหมีที่มีรูปร่ำงเหมือนกันดูมีเอกลักษณ์อันแตกต่ำงส่วนตุ๊กตำเป็ดน้อยสีเหลืองก็ดูนุ่มนิ่มน่ำรัก ชวนให้เอ็นดูเช่นกันหลังจากถังหมิงรุ่ยพิจำรณำตุ๊กตำแต่ละชิ้นอย่ำงละเอียดแล้วเขำจึงถำมอย่ำงจริงจังว่า“พี่สะใภ้โม่ ตุ๊กตำเหล่านี้ใช้ได้ทั้งหมด พว
