เคยคิดว่าจะได้ใช้หลังจากทำงานหนักมาหลายสิบปีก็หมดไป
ความหวังทั้งมวลกลับกลายเป็นความว่างเปล่า
ต้องอยู่อย่างหวาดผวา อดมื้อกินมื้อ กระทั่งโลกภายนอกก็ยังออกไปไม่ได้
ภายใต้ความบอบช้ำที่รุนแรงเช่นนี้ ทำให้พวกเขาเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
บัดนี้ ผู้อำนวยการกลับจะให้พวกตนเอง “พลีชีพ” อีกหรือ?!
ทั้งสองคนสบตากัน กำหมัดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ
ทำไมกัน!?
เบื้องบนไม่ส่งคนมาช่วยก็ช่างเถอะ ตอนนี้แม้แต่จะหนีก็ยังไม่ให้หนีอีกหรือ?
ฉันได้อุทิศแรงกายแรงใจของตัวเองไปแล้ว ฉันยอมที่จะไม่เปิดเผยชื่อเสียงเรียงนามเพื่อสร้างคุณูปการ
แต่ตอนนี้ แค่คำสั่งเย็นชาคำเดียวก็จะให้พวกตนเองไปตายหรือ!?
ความเศร้าโศก, ความสิ้นหวัง, ความคับแค้น, ความเคียดแค้น...
หนึ่งในนักวิจัยหนุ่มกอดความหวังสุดท้ายไว้ในใจ เขาตะโกนใส่แผ่นหลังของจางไห่เสียงดัง
“ผู้อำนวยการ!”
“พวกเราหนีได้นะครับ!”
“ช่องทางนิรภัยที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอกอยู่ข้างหลังนั่นเอง ที่นั่นมีอุปกรณ์ฆ่าเชื้อที่สมบูรณ์แบบ!”
“ท่านก็รู้ว่าพวกเราออกไปแล้วจะไม่นำเชื้อโรคหรือแบคทีเรียใดๆ ออกไปอย่างแน่นอน!”
“ผมขอร้องท่าน ให้ทางรอดกับทุกคนเถอะครับ!”
“สิบปี! สิบปีนะครับ!”
“พวกเราทำงานล่วงเวลาออกแบบ
