เอาไปขายให้ใครเล่า?”เจ้าของร้านรู้ดีในใจว่า การที่คุณหนูลี่สามารถจ่ายเงินยี่สิบต าลึงเพื่อซื้อตุ๊กตาหนึ่งตัวได้นั้น เป็นเพราะนางร ่ารวยและใจร้อนอีกอย่าง ตุ๊กตาแบบนี้มีแค่ตัวเดียวก็พอแล้ว ถึงคุณหนูลี่จะโง่งมและมีเงินมากแค่ไหน ก็คงไม่จ่ายเงินยี่สิบต าลึงซื้ออีกตัวที่เหมือนกันหรอกนางกังวลว่าถ้าราคาต้นทุนสูงขนาดนี้ หากขายไม่ออก เงินทั้งหมดนี้ก็จะสูญเปล่าเฮ่อจือหร่านหัวเราะ “คุณภาพตุ๊กตากระต่ายของข้าท่านก็เห็นอยู่ วัสดุแบบนี้แน่นอนว่าซื้อหาไม่ได้ ตุ๊กตาที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างนี้ เจ้าของร้านไม่ต้องกังวลเรื่องจะขายมันเลย”คิดถึงจุดนี้ เจ้าของร้านไม่อาจปฏิเสธได้
วัสดุที่ใช้ท าตุ๊กตาเป็นสิ่งที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน และเมื่อสัมผัสดูก็รู้สึกนุ่มฟู ให้สัมผัสที่ดีมากเฮ่อจือหร่านเห็นว่าเจ้าของร้านยังไม่พูดอะไรจึงพยายามโน้มน้าวต่อ“ข้าขอบอกตามตรง ผ้าพวกนั้นข้าบังเอิญไปซื้อมาจากชาวต่างชาติคนหนึ่ง ตอนนี้ในมือก็เหลืออยู่ไม่มาก ถ้าเจ้าของร้านคิดว่าราคาที่ข้าขอสูงเกินไป ข้าก็จะไปร่วมมือกับร้านอื่น เพราะผมเชื่อว่าต้องมีคนที่รู้จักของดี ๆ อยู่แน่”พูดจบ เฮ่อจือหร่านก็ท าท่าจะลุกจากไปเจ้าของร้านเห็นท่าไม่ดีก็รีบร้อนขึ้นมา“แม่นางอย่าเพิ่งรีบไปสิ หนึ่งต าลึงก็หนึ่งต าลึง ข้ารับประกันว่าจะรับซื้อตุ๊กตาที่เจ้าท าทั้งหมด”เฮ่อจือหร่านบอกราคาหนึ่งต าลึงก็ถือว่าตรงไปตรงมามากแล้วถ้าไม่ใช่เพราะอยากขายเอาก าไรน้อยแต
