่ปริมาณมาก เพื่อให้ตระกูลฟางกับตระกูลเซี่ยได้เงินก าไรไปใช้จ่ายบ้าง อย่าว่าแต่หนึ่งต าลึงเลยตัวละห้าต าลึงก็คงมีคนซื้อนางก็ไม่ได้อยากไปจริง ๆ จึงนั่งกลับที่เดิมตามค าขอเจ้าของร้าน“ท่านเจ้าของร้านดูเป็นคนตรงไปตรงมา ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็มาท าสัญญาตรงนี้เลยดีกว่า เพื่อป้องกันปัญหาในภายหลัง”
“ได้ ท าตามที่แม่นางว่า ลงนามสัญญากันเลย”เจ้าของร้านพูดพลางหยิบกระดาษและพู่กันมานางส ารวจการแต่งกายของเฮ่อจือหร่าน คิดว่าอีกฝ่ายคงเป็นแค่ภรรยาจากครอบครัวยากจน น่าจะไม่รู้หนังสือ“แม่นาง อยากให้ข้าเขียนสัญญาให้หรือไม่?”เฮ่อจือหร่านผายมือเชิญ “ได้ ขอรบกวนเจ้าของร้านด้วย”เจ้าของร้านเองก็ไม่ได้ร ่าเรียนมากนัก การที่นางเขียนหนังสือได้ก็เพราะจ าเป็นต้องใช้ในการเปิดร้าน จึงเรียนจากคนอื่นมาแบบฉาบฉวยดังนั้น นางจึงเขียนหนังสือได้ไม่เร็วนักผ่านไปประมาณหนึ่งถ้วยชา นางจึงเขียนสัญญาสองฉบับที่มีเนื้อหาเหมือนกันตามที่ตกลงกันไว้เสร็จเจ้าของร้านลงชื่อของตัวเองก่อน จากนั้นจึงส่งสัญญาทั้งสองฉบับให้เฮ่อจือหร่าน“แม่นาง ถ้าเจ้าไม่รู้หนังสือ ก็ประทับลายนิ้วมือได้นะ”เฮ่อจือหร่านแย้มยิ้มไม่พูดอะไร รับพู่กันจากมือเจ้าของร้านแล้วลงชื่อของตัวเองเมื่อเจ้าของร้านเห็นว่าลายมือของนางงดงามกว่าของตัวเองหลายเท่าก็รู้สึกเขินอายจนหน้าแดง
ช่างเป็นเรื่องน่าประหลาดใจจริง ๆ คนเราไม่ควรตัดสินผู้คนจากรูปลักษณ์ภายนอก นางคิดว่าอีกฝ่ายคงเขียนหนัง
