่จิ่วเยี่ย “เฮ้อ…หวังว่าพวกเขาจะหาตัวองค์ชายเจอเร็ว ๆ พวกเราจะได้เดินทางต่อกันสักที”เมื่อเห็นเผิงวั่งท าหน้าเหมือนคนก าลังโกรธเคือง โม่จิ่วเยี่ยจึงปลอบประโลมเขาสองสามค าแล้วจึงจากไปหลังจากกินอาหารเช้าอย่างง่าย ๆ แล้ว โม่จิ่วเยี่ยก็เข้าไปในกระโจมเพื่อพักผ่อนกระทั่งช่วงบ่าย คนทั้งสองจึงฟื้นคืนก าลังอย่างเต็มที่ด้านนอกกระโจมดูเหมือนพี่สะใภ้ทั้งหลายก าลังพูดคุยกันเฮ่อจือหร่านนึกถึงคราบสกปรกบนพื้นที่มิติที่ยังไม่ได้ท าความสะอาด จึงอาศัยจังหวะนี้ไปจัดการมันนางพาโม่จิ่วเยี่ยเข้าไปในพื้นที่มิติด้วยกัน
โม่จิ่วเยี่ยเองก็นึกถึงเรื่องนี้ เขาเข้าห้องน ้าไปอย่างคุ้นเคย หยิบไม้กวาด ไม้ถูพื้น และถังน ้าใบใหญ่มายังพื้นที่เพาะปลูกแต่เพิ่งเข้ามาเขาก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้าพืชผลที่ปลูกในดินทั้งหมดสุกงอมแล้วเฮ่อจือหร่านก าลังยืนอยู่หน้าแผงควบคุมเพื่อท าการเก็บเกี่ยวพืชผลเหล่านั้นเห็นเพียงเถาแตงกวาลอยขึ้นในพริบตา แล้วร่วงลงในตะกร้าไม้ไผ่บนพื้นทั้งยังจัดเรียงด้วยตัวเองอย่างเป็นระเบียบอีกทุกอย่างถูกจัดการเสร็จเรียบร้อย…พืชผลอื่น ๆ ก็เช่นกัน ไม่ว่าจะรูปร่างหรือสีอะไร ทั้งหมดล้วนจัดเรียงลงในตะกร้าไม้ไผ่ด้วยวิธีเดียวกันยังมีสิ่งที่มหัศจรรย์ยิ่งกว่านั้น อย่างเช่นข้าวสลัดออกจากเปลือกแล้วลอยเข้าไปในถุงทันที…แม้ว่าเขาจะได้ยินเฮ่อจือหร่านพูดถึงความมหัศจรรย์ของพื้นที่มิตินี้มาก่อน แต่เมื่อได้เห็นกับตาตัวเอง ก็ยังรู้ส
