็นทุกคนแล้วก็เดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็วเขาคุกเข่าลงตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่า“อวิ๋นเฟิงอกตัญญู ท าให้ท่านแม่ต้องเป็นห่วง”
หากไม่ใช่เพราะเสียงที่คุ้นเคย ฮูหยินผู้เฒ่าแทบจะจ าไม่ได้ว่าชายที่มีเคราเต็มหน้าและผมเผ้าปรกหน้าครึ่งหนึ่งคนนี้คือลูกชายคนที่สามของนาง โม่อวิ๋นเฟิงนางยื่นมือสั่นเทาออกไปแตะเบา ๆ บนศีรษะยุ่งเหยิงของโม่อวิ๋นเฟิง“เจ้าเป็นอวิ๋นเฟิงของข้าจริง ๆ หรือ?”โม่อวิ๋นเฟิงเสยผมที่ปรกหน้าไปด้านหลังแล้วเงยหน้าขึ้น“ท่านแม่ ลูกอกตัญญูอวิ๋นเฟิงอยู่ที่นี่แล้ว”คราวนี้เมื่อไม่มีผมบดบังใบหน้า แม้จะยังมีหนวดเคราขึ้นเต็ม แต่ฮูหยินผู้เฒ่าก็จ าบุตรชายของตัวเองได้ในทันที่“อวิ๋นเฟิง… เป็นอวิ๋นเฟิงจริง ๆ … อวิ๋นเฟิงของแม่ยังไม่ตาย… ดีจริง ๆ …”ฮูหยินผู้เฒ่าตื่นเต้นจนกอดโม่อวิ๋นเฟิงไว้แน่นและร้องไห้โฮพี่สะใภ้สามก็อยากจะถามถึงสภาพของสามี แต่เมื่อเห็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างแม่สามีกับสามี นางจึงอดทนไม่เข้าไปแทรกนางยังคงเกาะแขนของเฮ่อจือหร่านไว้พลางร ่าไห้ไม่หยุดฮูหยินผู้เฒ่าร้องไห้อยู่พักหนึ่ง แล้วค่อย ๆ ตบไหล่ของโม่อวิ๋นเฟิง พร้อมกับประคองเขาให้ลุกขึ้น
“ตลอดหลายปีที่เจ้าจากบ้านไป ไม่รู้ว่าสะใภ้เฝิงหลั่งน ้าตาเพื่อเจ้าไปมากมายแค่ไหนแล้ว”ขณะพูด ฮูหยินผู้เฒ่าก็ดึงโม่อวิ๋นเฟิงมาตรงหน้าสะใภ้สามดวงตาของสะใภ้สามพร่าเลือนไปด้วยหยาดน ้าตา“สามีของข้า ในที่สุดข้าก็ไม่ต้องอิจฉาน้องสะใภ้แปดอีกแล้ว…ฮึก…ข้าเองก็มีสามีแล้ว…
