ะเอ่ย นางยังจงใจมองศพของอวิ๋นหลี่ ความหมายนั้นชัดเจนโดยไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นพอนึกถึงสภาพทุกข์ทรมานของอวิ๋นหลี่ หนานเหิงก็พลันตัวสั่นสะท้านทันที่“ไม่ได้นะ! แม้ข้าจะท าผิดต่อสกุลโม่ แต่ข้าไม่ได้ลงมือท าร้ายชีวิตใครในสกุลโม่เลย พวกเจ้าจะท าแบบนี้กับข้าไม่ได้”ตอนนั้นโม่จิ่วเยี่ยก็หัวเราะเยาะ“เจ้านี่ช่างแก้ตัวเก่งเสียจริง แม้พี่สี่จะไม่ได้ตายด้วยน ้ามือเจ้า แต่การที่เขาต้องตายเพราะเจ้าก็เป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ยังมีพี่สามอีก เขายังมีชีวิตอยู่แท้ ๆ ในฐานะองค์ชายแห่งราชวงศ์ต้าซุ่น พอเห็นคนถูกรังแก ไม่เพียงไม่สะทกสะท้าน แต่ยังใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้อีกทั้งเจ้ายังสั่งให้คนไปวางยาพิษในบ่อน ้า ถ้าไม่ใช่เพราะคนสกุลโม่อายุยืน คงไม่ต้องถูกเนรเทศด้วยซ ้า”ส่วนเรื่องที่ตัวเขาถูกคนชุดด าซุ่มโจมตีที่ภูเขาวัวและตกหน้าผาพร้อมกับเฮ่อจือหร่าน โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้เอ่ยถึงแค่เรื่องราวก่อนหน้านี้ไม่กี่เรื่องก็เพียงพอจะท าให้หนานเหิงตายได้หลายรอบแล้วในตอนนี้ เฮ่อจือหร่านใช้จิตส านึกเรียกขวดสารเคมีมาแกว่งไปมาตรงหน้าหนานเหิง
“ข้าเทสิ่งนี้ลงบนใบหน้าของอวิ๋นหลี่ นางถึงได้มีสภาพเป็นแบบนั้น เจ้าอยากลองดูบ้างหรือไม่?”“ไม่…ไม่…” หนานเหิงส่ายหัวสุดก าลังเฮ่อจือหร่านหัวเราะเยาะ “ในเมื่อไม่อยาก ข้าว่าเจ้าคงรู้ว่าควรท าอย่างไร”หนานเหิงพยักหน้าขึ้นลงอย่างหนัก “ข้ารู้…ข้ารู้แล้ว…ข้าจะพูด”หลังจากลังเลไปครู่หนึ่ง หนานเหิง
