ป ข้าสัญญาว่า พอข้าขึ้นครองบัลลังก์ส าเร็จแล้ว จะลบล้างมลทินให้คนสกุลโม่ และคืนต าแหน่งแม่ทัพให้เจ้า…ไม่สิ…ข้ายังจะแต่งตั้งเจ้าเป็นอ๋องต่างสกุลอีกด้วย…”หากโม่จิ่วเยี่ยหลงเชื่อค าพูดไร้สาระพวกนี้ของเขาก็แปลกแล้วสกุลโม่ต้องการล้างมลทินจริง ๆ แต่ไม่จ าเป็นต้องให้คนขี้ขลาดที่กลัวจนปัสสาวะราดมาช่วยหรอก
ยิ่งไปกว่านั้น เขาหมดหวังกับราชส านักโดยสิ้นเชิงแล้ว ค าพูดหว่านล้อมที่หนานเหิงพูดออกมานั้น ไม่มีแรงดึงดูดส าหรับโม่จิ่วเยี่ยแม้แต่น้อยเขามองหนานเหิงด้วยสายตาเย็นชาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ตอบโต้อะไรตอนนี้เขากับเฮ่อจือหร่านมีจุดประสงค์เดียวกัน คือต้องการให้สภาพอันน่าเวทนาของอวิ๋นหลี่ท าลายความตั้งใจที่เหลืออยู่ของหนานเหิงให้สิ้นซากหนานเหิงเห็นว่าโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้บอกปัด จึงคิดว่าเขาสนใจค าพูดของตนเองและเตรียมจะหลอกล่ออีกฝ่ายต่อไปขณะหนานเหิงก าลังจะเอ่ยปาก ร่างของอวิ๋นหลี่ที่ดิ้นทุรนทุรายไม่หยุดก็กลิ้งมาอยู่ใกล้เขาอีกครั้งหนานเหิงหลบไม่ทัน จึงถูกน ้าหนองที่น่าสะอิดสะเอียนบนตัวอวิ๋นหลี่“อวิ๋นหลี่ เจ้าถอยไปหน่อย อย่ามาแตะต้องตัวข้า!”อวิ๋นหลี่ได้ยินเสียงของหนานเหิง นางพยายามข่มกลั้นความทรมานแล้วตะโกนว่า
“หนานเหิง เจ้าก็ตกอยู่ในเงื้อมมือของโม่จิ่วเยี่ยเหมือนกัน มีสิทธิ์อะไรมาเยาะเย้ยข้า? การทรมานที่ข้าได้รับตอนนี้ เชื่อว่าอีกไม่นานคงจะถึงคราวของเจ้าแล้ว!”หนานเหิงได้ยินดังนั้น ร่างกายก็สั่นสะท้านทันที
