่เขาเป็นถึงองค์ชายแห่งราชวงศ์ต้าซุ่น เขาไม่เชื่อว่าโม่จิ่วเยี่ยจะกล้าปฏิบัติกับเขาแบบนั้น“ไม่…มันเป็นไปไม่ได้ สถานะของเราสองคนต่างกัน! โม่จิ่วเยี่ยไม่กล้าท าอะไรข้าหรอก”เห็นหนานเหิงใกล้ตายแล้วแต่ยังไม่ยอมรับความจริง อวิ๋นหลี่จึงกล่าวเยาะเย้ยว่า “เช่นนั้นเจ้าก็คอยดูเอาเองเถอะ!”พูดจบประโยคนี้ อาการของอวิ๋นหลี่ก็กลับมาคลุ้มคลั่งอีกครั้งร่างกายเกลืองกลิ้งไปมาบนพื้น ไม่นานก็ไม่มีเสียงอะไรอีกต่อหน้าหนานเหิง เฮ่อจือหร่านตั้งใจใช้จิตส านึกส่งร่างของอวิ๋นหลี่ไปยังมุมที่ไม่สะดุดตาหนานเหิงเห็นกับตาว่าสตรีแปลกหน้าคนนั้นเพียงโบกมือเบา ๆร่างของอวิ๋นหลี่ก็ลอยขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วตกลงบนพื้นภาพนี้ดูพิสดารยิ่งนักในสายตาของหนานเหิง ถึงขนาดที่ท าให้เขานึกถึงเรื่องเหนือจินตนาการ
เขาไม่รู้ว่าสตรีแสนสวยที่อยู่ข้างกายโม่จิ่วเยี่ยเป็นใคร และในสถานการณ์พิเศษเช่นนี้ เขาก็ไม่มีพลังมากพอจะคิดใคร่ครวญแล้วใครจะรู้ว่าสตรีที่เขามองข้ามคนนี้กลับรู้เรื่องวิชาอาคมเขาจ้องมองเฮ่อจือหร่านด้วยความหวาดกลัว ร่างกายคดเข้าหากันตามสัญชาตญาณ“เจ้า…เจ้าเป็นใครกันแน่?”เฮ่อจือหร่านทั้งชาตินี้และชาติก่อนมักดูถูกผู้ชายขี้ขลาดแบบนี้ที่สุด“ข้าเป็นใครไม่ใช่เรื่องที่เจ้ามีสิทธิ์จะรู้ ถ้าไม่อยากมีจุดจบเหมือนกับอวิ๋นหลี่ ก็ตอบค าถามของพวกเรามาตามตรง”ขณะเดียวกัน โม่จิ่วเยี่ยก็ก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนคว้าผมของหนานเหิงแล้วดึงขึ้นมา“เจ้าได้
