วดต่อหน้าอวิ๋นหลี่ แล้วก็เทของเหลวในขวดทั้งหมดลงบนใบหน้าของนางทันที่ตอนแรกอวิ๋นหลี่ยังไม่รู้สึกอะไร เพราะจะใช้ชีวิตของโม่อวิ๋นเฟิงมาข่มขู่โม่จิ่วเยี่ยต่อแต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ใบหน้าของนางก็เริ่มรู้สึกแสบร้อนนางต้องการยกมือขึ้นมาเกาตามสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าตนเพิ่งสูญเสียมือทั้งสองข้างไปเมื่อครู่นี้“โม่จิ่วเยี่ย พวกเจ้าท าอะไรกับข้ากันแน่? อ๊ะ…เจ็บ…!”อวิ๋นหลี่ร้องครวญครางจนเกือบคลุ้มคลั่งแม้โม่จิ่วเยี่ยจะไม่รู้ว่าเฮ่อจือหร่านเทอะไรลงบนใบหน้าของอวิ๋นหลี่ แต่เขารู้ดีว่าสิ่งที่อีกฝ่ายหยิบออกมานั้นต้องเป็นของวิเศษแน่นอนดังนั้นเขาจึงไม่ได้ลงมือกับอวิ๋นหลี่อีก แต่ยืนอยู่ไม่ไกลแล้วจ้องมองนางด้วยดวงตาอันเยือกเย็นใบหน้าของอวิ๋นหลี่เริ่มเน่าเปื่อยลงทีละน้อย ดวงหน้างดงามที่เคยมีพลันหายไปในพริบตาตอนนี้วิธีเดียวที่จะรู้ว่านางคือใครก็คือเสียงของนางที่เริ่มแหบพร่า
หนานเหิงซึ่งถูกมัดอย่างแน่นหนาและนอนอยู่ไม่ไกล เหมือนจะถูกปลุกด้วยเสียงกรีดร้องอันแหบแหลมเขามองไปตามเสียงและเห็นหญิงคนหนึ่งที่เต็มไปด้วยเลือดก าลังนอนกลิ้งไปมาบนพื้น ท่าทางทุกข์ทรมานมากเมื่อเขาเห็นใบหน้าของสตรีคนนั้นอย่างชัดเจนก็แทบจะตกใจจนวิญญาณแตกสลายทว่าไม่นานเขาก็บอกได้จากเสียงกรีดร้องเจ็บปวดและการแต่งกายว่าคนผู้นี้คืออวิ๋นหลี่!“ราชครู เกิดอะไรขึ้นกับท่าน?”ระหว่างที่ถาม หนานเหิงอยากจะลุกขึ้นหนี แต่พบว่าตัวเองถูกมัดมือมัดเท้าแน่นจน
