หนานเหิงก้าวเดินออกไปนอกห้อง ส่วนชายหนวดเครายังคงนั่งตัวตรงอย่างส ารวม แม้แต่ศีรษะก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อยท่าทางเช่นนี้คล้ายกับโม่ชูหานตอนที่ถูกคุมด้วยหนอนพิษกู่อยู่บ้าง แต่ก็มีความแตกต่างโม่ชูหานถูกกู่หุ่นเชิด แม้จะไม่มีสติ แต่ก็ยังเคลื่อนไหวได้ ส่วนคนตรงหน้านี้ดูเหมือนไม่เพียงไร้สติ แต่ร่างกายก็แข็งที่อไปด้วยตอนนี้พวกเขาต้องสังเกตความเคลื่อนไหวของหนานเหิง จึงต้องปล่อยเรื่องชายหนวดเคราคนนี้ไปก่อนเรือล าเล็กจอดเทียบกับเรือส าราญอย่างรวดเร็ว หนานเหิงสั่งให้คนหย่อนบันไดลงมาต้อนรับท่านราชครูใครจะรู้ว่าท่านราชครูไม่ก้าวเท้าเหยียบบันได แต่สะกิดปลายเท้ากระโดดขึ้นมาเบา ๆ มายืนตรงหน้าหนานเหิงหนานเหิงแย้มยิ้มประจบ“ข้าได้รอต้อนรับท่านราชครูอยู่นานแล้ว เชิญด้านในเถอะ”เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยสังเกตท่านราชครูคนนั้นอย่างละเอียดจากบนดาดฟ้าเรือ
นางเป็นสตรีจริง ๆ อายุราวสี่สิบปี แต่งตัวไม่ต่างจากชาวต้าซุ่นเท่าไหร่ ใบหน้าที่มีร่องรอยของกาลเวลาเล็กน้อยยังคงชวนให้ดูเสน่ห์อยู่เฮ่อจือหร่านถามเสียงเบา “ท่านรู้จักราชครูคนนี้หรือไม่”ดวงตาสีด าของโม่จิ่วเยี่ยเต็มไปด้วยความแค้น “แน่นอน ถึงตายข้าก็ไม่มีวันลืมเด็ดขาด!”เฮ่อจือหร่านสังเกตได้จากสีหน้า ว่าเขาเกลียดชังคนตรงหน้ามากเพียงใดแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาถามถึงสาเหตุเหล่านั้นเพื่อป้องกันไม่ให้เปิดเผยร่องรอย ทั้งคู่จึงกลั้นหายใจและจ้องมองด้านล่างต่อไปอย่างเ
