ปางมาอย่างยากล าบากแค่ไหน แต่มันกลับถูกโม่อวิ๋นเฟิงน าคนมาท าลายจนย่อยยับสองปีที่ผ่านมาข้าต้องใช้ความพยายามมาก กว่าจะฟื้นฟูกลุ่มเหยียนปางให้กลับมาเหมือนเดิมได้ ท่านก็เห็นแล้ว ตอนนี้กลุ่มเหยียนปางก าลังขาดหัวหน้ากลุ่มที่ทั้งว่านอนสอนง่ายและมีวรยุทธ์สูงส่ง ข้าคิดว่าโม่อวิ๋นเฟิงนั้นเหมาะสมที่สุด เขาเคยท าให้กลุ่มเหยียนปางของข้าพังพินาศอย่างไร ต่อไปก็ต้องช่วยข้าสร้างกลุ่มเหยียนปางให้เติบโตแข็งแกร่งขึ้นเช่นกันหากกลุ่มเหยียนปางโชคร้ายถูกจับได้อีก ความผิดก็จะตกเป็นของสกุลโม่”ราชครูมองโม่อวิ๋นเฟิงด้วยสายตาเย็นชา แล้วพูดเสียงเรียบ“ตอนที่ข้าจับโม่อวิ๋นเฟิงมา ก็ไม่ได้คิดจะให้เจ้าใช้เขามาแก้แค้นนะ”หนานเหิงยิ้มประจบ “ข้าเข้าใจเจตนาของท่านราชครูดี แต่ท่านไม่คิดหรือว่าการเก็บโม่อวิ๋นเฟิงไว้ที่นี่ จะมีประโยชน์มากกว่า?”ราชครูก้มหน้าลง “เขามีความมุ่งมั่นแน่วแน่เกินไป ข้าจะลงมือเป็นครั้งสุดท้าย ถ้ายังไม่ได้ผลอีก เจ้าก็ส่งตัวเขามาให้ข้า”ระหว่างที่พูดคุยกัน ราชครูก็หยิบขวดเล็ก ๆ ออกมาจากอกเสื้อ
ขณะนางก าลังจะเปิดจุกขวด ก็พลันมีลูกดอกสองดอกพุ่งเข้าหานางจากหลังคาพร้อมกันราชครูตอบสนองอย่างรวดเร็ว ร่างกายของนางหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับรีบเก็บขวดเล็กกลับเข้าไปในอกเสื้อหนานเหิงตะโกน “ทหาร! มีมือสังหาร!”ประตูห้องถูกผลักเปิดจากด้านนอกอย่างรวดเร็ว กลุ่มองครักษ์ถือกระบี่วิ่งเข้ามา กระทั่งคนจากกลุ่มเหยีย
