างเดินห่างออกไป เผิงวั่งจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกเขาหันไปด่าจางชิง แต่ความจริงแล้วเป็นการเตือนโม่จิ่วเยี่ยทางอ้อม“ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าออกไปข้างนอกก็อย่าก่อเรื่อง ท าไมเจ้าไม่จ าสักที?”จางชิงเกาหัวพลางหวาดหวั่น“หัวหน้า ข้าผิดไปแล้ว”เผิงวั่งตบท้ายทอยเขาเบา ๆ“รู้ว่าผิดแล้วก็ต้องแก้ไขสิ”“ข้าจะแก้ไขแน่นอนขอรับ”…เมื่อเห็นว่าสถานการณ์สงบลงแล้ว ทุกคนจึงกลับเข้าไปพักผ่อนในกระโจมต่อ
เพื่อออกจากสถานที่อันวุ่นวายแห่งนี้โดยเร็ว พอฟ้าเริ่มสางพวกเจ้าหน้าที่ก็ปลุกทุกคนให้ตื่น และเดินทางต่อตามค าสั่งของเผิงวั่งโดยไม่แม้แต่จะกินอาหารเช้าทุกคนแบกสัมภาระที่จัดเตรียมไว้มาที่ท่าเรือ แต่กลับถูกแจ้งว่าช่วงนี้มีบุคคลส าคัญมาเยือน ท่าเรือจึงหยุดท าการในวันนี้ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้เผิงวั่งจะอยากออกเดินทางไปแค่ไหนก็ท าไม่ได้ เขาจึงจ าใจต้องพาทุกคนเดินทางกลับไปตามเส้นทางเดิมเพื่อพักผ่อนอีกหนึ่งวัน แล้วค่อยออกเดินทางในเช้าวันรุ่งขึ้นโม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านต่างก าลังคาดเดา ว่าบุคคลส าคัญที่ผู้ดูแลท่าเรือกล่าวถึงนั้นจะเป็นใครแต่ค าถามนี้ค่อนข้างหาค าตอบยากส าหรับพวกเขาผู้ที่สามารถเรียกว่าบุคคลส าคัญได้นั้น มีอยู่ไม่น้อยในเมืองหลวง พวกเจ้าหน้าที่ระดับสูงล้วนถูกเรียกเช่นนี้เมื่อคิดไม่ออก ทั้งสองจึงเห็นพ้องกันว่าไม่ควรคิดให้เปลืองสมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น พวกเขาตัดสินใจจะออกไปส ารวจดูในยามดึกตอนที่ทุกคนห
