เฮ่อจือหร่านไม่รู้ตัวว่าความคิดของนางเริ่มเบี่ยงเบนไปแล้ว จากความยินดีในการแบ่งปันพื้นที่มิติ กลายเป็นการครุ่นคิดถึงความเปลี่ยนแปลงของโลกนางดึงความคิดที่ล่องลอยกลับมาสู่ปัจจุบันอีกครั้ง“เมื่อพวกเราไปถึงซีเป่ย พวกเราจะสร้างเรือนแบบนี้สักหลัง ท่านคิดว่าดีหรือไม่?”ขณะเอ่ย ในหัวของเฮ่อจือหร่านก็ปรากฏภาพของโม่จิ่วเยี่ยก าลังถือจอบขุดดินอยู่ในไร่บางทีนี่อาจเป็นชีวิตที่นางอยากจะใช้จริง ๆโม่จิ่วเยี่ยตอบทันที่ “ดี ถึงตอนนั้นผมจะออกแรงท างาน ส่วนเจ้าก็แค่อยู่บ้านดูแลลูก ๆ ของเราก็พอ”เมื่อได้ยินค าว่า ‘ลูก ๆ ของเรา’ เฮ่อจือหร่านก็พลันหน้าแดง“ใครบอกว่าข้าจะมีลูกกับท่านกัน”เพราะอารมณ์ดีเกินไป โม่จิ่วเยี่ยจึงไม่ได้ระวังปาก เขาถึงกับพูดความในใจออกมาแล้วเดิมทีเขาไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรไม่เหมาะสม แต่พอถูกเฮ่อจือหร่านถามแบบนี้ เขาก็หน้าแดง พูดจาตะกุกตะกัก
“เจ้า…เจ้าเป็นภรรยาที่ข้าตบแต่งอย่างถูกต้องตามประเพณี…หากไม่มีลูกกับข้าแล้วจะมีกับใคร?”หลังจากได้พูดคุยกับโม่จิ่วเยี่ยมานาน นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นอีกด้านหนึ่งของเขาปกติโม่จิ่วเยี่ยมักจะเย็นชาและพูดน้อยต่อหน้าผู้อื่น แต่ท าไมวันนี้เหมือนเขาจะเปลี่ยนเป็นคนละคนไปเลยเล่า?คราวนี้เฮ่อจือหร่านถึงกับพูดไม่ออกจริง ๆไม่ต้องสงสัยเลยว่าสถานะของนางคือภรรยาที่แต่งงานอย่างถูกต้องของโม่จิ่วเยี่ยแม้ว่าในใจนางจะยอมรับโม่จิ่วเยี่ยแล้ว แต่ด้วยจิตวิญญาณสมัยใหม่ของน
