าง ถึงแม้จะไม่เคยมีคนรักมาก่อน นางก็ไม่อยากจะใช้ชีวิตคู่กับใครส่งเดช โดยไม่ได้มีความรู้สึกอะไรเลยเมื่อนึกถึงนิสัยของโม่จิ่วเยี่ย เขาไม่ถึงกับเป็นคนเงียบขรึม แต่ก็เป็นคนของยุคโบราณที่มีความคิดแบบเก่าซึ่งฝังรากลึกเฮ่อจือหร่านคิดว่าโอกาสที่เขาจะสารภาพรักกับนางก่อนนั้นคงเป็นไปได้ยากถ้าเป็นแบบนี้ นางน่าจะถามเขาเองดีกว่าหากรู้ค าตอบแล้ว นางก็สามารถก าหนดทิศทางในอนาคตของตัวเองได้
“เอ่อ…ท่านชอบข้าหรือ?”“ชอบ!” โม่จิ่วเยี่ยตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยนางคิดว่าเขาจะพูดอะไรต่อ แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากตอบว่า ‘ชอบ’สองค านั้น เขาก็ไม่พูดอะไรอีก แต่กลับมองนางด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความรักเฮ่อจือหร่านรู้สึกจนปัญญาในใจ จึงพยายามถามเขาต่อ“เช่นนั้นท่านบอกหน่อยสิ ว่าชอบอะไรในตัวข้า?”โม่จิ่วเยี่ยคิดสักครู่ แล้วตอบด้วยน ้าเสียงที่จริงจังมาก“เจ้าแตกต่างจากผู้หญิงทุกคนที่ข้ารู้จัก งดงาม มีเหตุผล เมื่อเจอปัญหาก็มีสติปัญญา กล้าหาญ…สรุปคือในสายตาของข้า เจ้าคือคนที่พิเศษที่สุด”“ไม่ว่าจะท าอะไรอยู่ ขอเพียงได้เห็นเจ้า อารมณ์ของข้าก็ดีขึ้นมาก”“เมื่อเจ้าหายไปจากสายตา ข้ากลับรู้สึกตื่นตระหนก”“ครั้งก่อนที่เจ้าตกหน้าผาไป สิ่งแรกที่ข้านึกถึงคือหากเจ้าตายชีวิตของข้าก็คงอยู่ไปอย่างไร้ความหมาย”เฮ่อจือหร่านเพิ่งเคยได้ยินโม่จิ่วเยี่ยเอื้อนเอ่ยนานขนาดนี้เป็นครั้งแรกนางรู้ดีว่าโม่จิ่วเยี่ยไม่ถนัดเรื่องการแสดงออก
และด้วยนิสัยของเขา ก็คง
