คนอื่น แต่ตอนนี้เขาก็เข้าใจความหมายของเฮ่อจือหร่านดีเขาจับมือนางไว้แน่นอย่างตื่นเต้น “หร่านหร่าน เจ้ายอมรับข้าแล้วใช่หรือไม่”เฮ่อจือหร่านพยักหน้า “อืม แต่ต่อไปก็ต้องดูการกระท าของท่านด้วย”โม่จิ่วเยี่ยดีใจราวกับเด็กน้อย เขาอุ้มเฮ่อจือหร่านหมุนทันที่“หร่านหร่าน เจ้าวางใจได้เลย ข้าโม่จิ่วเยี่ยจะรักษาค าพูด ชาตินี้จะรักเจ้าเพียงคนเดียว”เฮ่อจือหร่านรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยเมื่อถูกคนอุ้มหมุนกะทันหันแบบนี้แต่นางไม่อยากท าลายความสุขของโม่จิ่วเยี่ย
หลังออกจากเมืองหลวง เขาก็แทบไม่ได้มีความสุขเลย เฮ่อจือหร่านจึงไม่อยากห้ามชายหนุ่มโชคดีที่โม่จิ่วเยี่ยหมุนไปเพียงไม่กี่รอบก็หยุดลง แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือที่โอบกอดนางไว้ทั้งสองยืนอยู่กับที่ ร่างกายแนบชิด รับรู้ถึงเสียงหัวใจของกันและกัน…แม้เฮ่อจือหร่านจะมีความคิดสมัยใหม่และมีชีวิตมาแล้วสองชาติแต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางมีความรัก นางรู้สึกว่าตัวเองยังปล่อยวางไม่ค่อยได้หลังจากโอบกอดกันสักพัก นางพลันรู้สึกเขินอายจึงผลักเขาออกไป แล้วหาข้ออ้างไปว่า “ข้าจะไปดูโทรศัพท์สักหน่อย”เมื่อเห็นหญิงสาวที่ตนรักวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว โม่จิ่วเยี่ยก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วนั่งชื่นชมทิวทัศน์ของพื้นที่มิติต่อไปเฮ่อจือหร่านวิ่งเข้าไปในห้องพยาบาล แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดดูร้านค้าในเถาเป่าอย่างไม่ตั้งใจจากนั้นนางเพิ่งสังเกตว่ามีรูปคนกะพริบอยู่ด้านล่างของหน้าจอเป็นนักสะสมตัวน้อย
[เจ
