รื่องแปลกอะไรตอนนี้เฮ่อจือหร่านตื่นเต้นจนแทบบ้า นางถึงกับจูงมือโม่จิ่วเยี่ยพาเขาเที่ยวชมพื้นที่มิติเพาะปลูกโม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกเช่นเดียวกับนาง พอมาถึงที่นี่เขาก็รู้สึกว่าไม่อยากจากไปไหนที่นี่ไม่มีอันตรายเหมือนโลกภายนอก ไม่มีการหลอกลวง ไม่มีเรื่องวุ่นวาย มีเพียงหญิงสาวที่เขาชอบจากก้นบึ้งของหัวใจ…เฮ่อจือหร่านเห็นโม่จิ่วเยี่ยนั่งเหม่ออยู่ข้างบ่อปลาจึงผลักเขาเบาๆ“ท่านรู้สึกอย่างไรกับพื้นที่มิติเพาะปลูกแบบนี้?”โม่จิ่วเยี่ยไม่ค่อยเก่งเรื่องการแสดงออกนัก“ย่อมดีแน่นอน”เฮ่อจือหร่านเห็นท่าทางเรียบเฉยของเขา ก็อดเบ้ปากไม่ได้“ท่านอย่าคิดนะว่าพื้นที่มิตินี้ข้าจะได้มาเปล่า ๆ”โม่จิ่วเยี่ยถามกลับ “เช่นนั้นเจ้าได้มาอย่างไรเล่า”เฮ่อจือหร่านยื่นฝ่ามือออกมา “ห้าสิบล้าน พื้นที่มิตินี้ข้าซื้อมาด้วยเงินห้าสิบล้าน”
โม่จิ่วเยี่ยขมวดคิ้ว “เจ้าไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน?” เขาจ าได้ว่าทรัพย์สินที่แอบเอามาจากท้องพระคลัง หากรวมกันแล้วคิดเป็นเงินเหรียญ อย่างมากก็แค่สิบแปดล้านเท่านั้นดูจากท่าทางของเขาเห็นได้ชัดว่าคงลืมเรื่องที่นางหาเงินในแอปเถาเป่าไปแล้ว“ไม่ใช่เงินเหรียญ แต่เป็นเงินที่หาได้จากเถาเป่า”แม้ว่าโม่จิ่วเยี่ยจะคุ้นเคยกับเรื่องที่นางเปิดร้านขายของในเถาเป่าแต่เขาก็ไม่เข้าใจเรื่องเงินทองลึกซึ้งนัก“ห้าสิบล้านนี้ต้องขายของออกไปมากแค่ไหน?”เฮ่อจือหร่านค านวณอยู่สักครู่“ภาพวาดอักษรสักสิบกว่าภาพ แล้วก็แจกันดอ
