า “สะใภ้จ้าว พวกเจ้าพักผ่อนเถอะ มีอะไรก็ค่อยคุยกันพรุ่งนี้”พูดจบ นางก็เดินจากไปพร้อมกับโม่จิ่วเยี่ยซึ่งนางจะต้องสอบถามเรื่องราวของโม่ชูหานอย่างละเอียดแน่นอนพี่สะใภ้คนอื่น ๆ ต่างพากันดึงตัวโม่หานเยี่ยกลับไปยังกระโจมของตนเองอย่างเข้าอกเข้าใจ พวกนางรู้ดีว่าถ้าเรื่องของโม่ชูหานเป็นสิ่งที่ควรรู้ พรุ่งนี้ท่านแม่ก็คงจะบอกพวกนางเอง ในตอนนี้ไม่จ าเป็นต้องรีบร้อนนักโม่จิ่วเยี่ยเล่าเรื่องประสบการณ์ของโม่ชูหานให้มารดาฟังตามที่ได้ตกลงกับเฮ่อจือหร่านไว้ล่วงหน้า“ท่านแม่ พี่แปดเป็นหนึ่งในคนชุดด าที่มาตั้งแต่เช้า ตอนที่ข้าต่อสู้กับเขา ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงท าให้เขาสลบแล้วแอบซ่อนไว้ในถ ้าใกล้ ๆ แห่งหนึ่ง โดยให้เหลียงห่าวกับคนอื่น ๆ คอยเฝ้าอยู่ที่นั่น
หลังจากฟ้ามืด ข้าก็ใช้วิชาตัวเบาพาหร่านหร่านกลับไปที่ถ ้าเพื่อรักษาพี่แปด…”ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินมาแล้วว่าเหลียงห่าวกับคนอื่น ๆ มาขอพึ่งพาบุตรชาย จึงไม่มีความสงสัยอะไรโม่จิ่วเยี่ยใช้ข้ออ้างเรื่องการรักษาโม่ชูหานเพื่อหลบเลี่ยง ส่วนเรื่องอื่น ๆ ก็ไม่ได้ปิดบังอะไรเลยเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าฟังจบนางก็พลันร้องไห้อีกครั้งราวกับสายฝน“ใครกัน…ใครกันที่มารังแกลูกหลานสกุลโม่ของข้าถึงเพียงนี้”เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าเศร้าโศก เฮ่อจือหร่านจึงเข้าไปปลอบ“ท่านแม่ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้พี่แปดยังมีชีวิตอยู่และกลับมาได้ก็นับว่าโชคดีมาก ส่วนร่างกายของเขา ท่านไม่ต้องก
