ูหานเดินโซเซไปมา โม่จิ่วเยี่ยกลับรู้สึกกังวลใจ
เขาคิดว่าพี่แปดแค่ผ่าตัดที่แขน ไม่น่าจะอ่อนแรงถึงเพียงนี้ดังนั้น เขาจึงถามเฮ่อจือหร่าน“หร่านหร่าน ร่างกายของพี่แปดเป็นอะไรกันแน่?”“ในช่วงสามปีนี้ พี่แปดถูกกู่หุ่นเชิดดูดเลือดและพลังไปไม่น้อยความอ่อนแอถือเป็นเรื่องปกติ อีกอย่างดูจากสภาพเขาตอนนี้ น่าจะเป็นเพราะไม่ได้กินอาหารมานาน ในถุงของข้ายังมีของกินอยู่บ้าง ให้พี่แปดกินประทังหิวก่อนดีกว่า”เฮ่อจือหร่านไม่มีถุงอะไรติดตัวมาเลย นางเห็นว่าโม่ชูหานไม่ค่อยสนใจนางนัก แม้หยิบถุงออกมาจากพื้นที่มิติก็คงไม่มีใครสังเกตพูดจบ จิตส านึกของนางก็เข้าไปในพื้นที่มิติ นางซื้อซาลาเปาลูกใหญ่จากเถาเป่า แล้วหยิบเนื้อวัวหมักออกมาจากตู้เย็นโม่ชูหานก าลังหิวจริง ๆ หลังจากกล่าวขอบคุณ เขาก็รับอาหารจากมือของเฮ่อจือหร่านแล้วเริ่มกินอย่างตะกละตะกลามเฮ่อจือหร่านหยิบถุงน ้าออกมาอีกใบหนึ่ง“พี่แปด ท่านคงไม่ได้กินอะไรมานานถึงได้เป็นแบบนี้ อย่ากินเร็วเกินไปนัก เดี๋ยวจะท าให้กระเพาะและล าไส้บาดเจ็บได้”เมื่อได้ยินค าพูดนั้น ใบหน้าของโม่ชูหานก็แดงขึ้นมาเขาลืมไปว่าน้องสะใภ้ยังอยู่ที่นี่
โม่ชูหานรู้สึกเขินอายเล็กน้อยขณะรับถุงน้ำมา “ขอบคุณ น้องสะใภ้ที่เอ่ยเตือน”
