นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดส าหรับสกุลโม่แล้ว”เฮ่อจือหร่านก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ แต่นางยังคงสติอยู่นางเดินไปข้างหน้า พลางเอ่ยเตือนทั้งสองคน“พี่แปด ท่านแม่กับพวกพี่สะใภ้ อยู่พักแรมไม่ไกลจากที่นี่”โม่ชูหานฟังค าพูดของเฮ่อจือหร่านแล้ว อารมณ์ของเขาก็สงบลงมากเขาจ้องมองโม่จิ่วเยี่ยด้วยดวงตาแดงก ่า“น้องเก้า ท่านแม่กับพี่สะใภ้แปดของเจ้าสบายดีหรือไม่”โม่จิ่วเยี่ยค่อย ๆ พยุงโม่ชูหานให้ลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง“พวกนางทุกคนสบายดี ข้าสังเกตว่าพี่สะใภ้แปดคิดถึงท่านมาก”
ในสมองของโม่ชูหานปรากฏภาพใบหน้าเปี่ยมด้วยความรักของมารดาและเงาร่างงดงามของภรรยาขึ้นมาทันที่เขาแต่งงานกับภรรยาชื่อจ้าวเซียงหลานได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน ตอนที่ก าลังหวานชื่นเหมือนกาวติดแน่น กลับได้รับข่าวด่วนจากชายแดนจึงต้องออกเดินทางไปชายแดนพร้อมกับโม่จิ่วเยี่ยในคืนนั้นตามค าสั่งเขาจ าได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ออกจากบ้าน มารดาพาสะใภ้ในบ้านทั้งหมดมาส่งที่หน้าประตูใหญ่ตอนนั้น มารดาของเขาสูญเสียสามีและลูกชายไปแล้วห้าคนแม้จะเป็นเช่นนั้น นางก็ยังคงตักเตือนเขาและน้องเก้าว่า บุรุษสกุลโม่ต้องไม่เป็นคนขี้ขลาด!จ้าวเซียงหลานจับมือเขาไว้อย่างอาลัยอาวรณ์ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากแยกจาก…ไม่รู้เลยว่า การจากลาครอบครัวครั้งนี้จะยาวนานถึงสามปีซ ้าเขายังไม่มีสติ ผ่านไปสามปีอย่างเลื่อนลอยโม่ชูหานกุมมือของโม่จิ่วเยี่ยแน่น “น้องเก้า พาข้าไปพบพวกนางเถอะ”เห็นฝีเท้าของโม่ช
