ัวเอาไว้”โม่จิ่วเยี่ยพูดไปเรื่อย ๆ ก่อนจะดึงตัวเฮ่อจือหร่านมาอยู่ข้างหน้าโม่ชูหาน
“พี่แปด นี่คือภรรยาของข้า คุณหนูตระกูลเฮ่อ นางชื่อเฮ่อจือหร่าน โชคดีที่นางรู้วิชาแพทย์ จึงช่วยแก้พิษกู่ให้ท่านได้”ค าพูดสั้น ๆ ของโม่จิ่วเยี่ยนั้นเต็มไปด้วยข้อมูลมากมายส าหรับโม่ชูหานเขามองไปยังคนทั้งสองที่สวมชุดเสื้อผ้าเนื้อหยาบอยู่นาน ก่อนจะเอ่ย“น้องเก้า เจ้าบอกว่า ผ่านมาสามปีแล้วหลังจากสงครามที่ชายแดนใต้ใช่หรือไม่?”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “ใช่พี่แปด มันผ่านมาสามปีแล้ว”โม่ชูหานถามต่อไป “แล้วพี่หกกับพี่เจ็ดเล่า?” เขาคิดว่าในเมื่อตัวเองรอดชีวิตมาได้ พี่หกกับพี่เจ็ดก็คงจะมีปาฏิหาริย์เหมือนกันโม่จิ่วเยี่ยเอียงศีรษะเล็กน้อย เขากะพริบตาแรง ๆ พยายามไม่ให้น ้าตาไหลออกมา“พี่หกกับพี่เจ็ดตายในสงครามครั้งนั้น”ได้ยินดังนั้น โม่ชูหานก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาจับแขนของโม่จิ่วเยี่ย น ้าตาพลันรินไหลออกมา“หรือว่าบุรุษสกุลโม่ตอนนี้เหลือเพียงแค่พวกเราสองคนพี่น้อง?”โม่จิ่วเยี่ยตอบอย่างยากล าบาก “ใช่…”
หลังฟังค าตอบที่แน่ชัด ดวงตาของโม่ชูหานซึ่งเต็มไปด้วยน ้าตาก็เหมือนกับสัตว์ร้ายที่ติดกับดักเขาพยายามลุกขึ้น ดึงทึ้งเส้นผมของตัวเองแล้วเกือบจะกู่ร้องออกมา“ไม่! ข้าไม่เชื่อว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง!!!”โม่จิ่วเยี่ยเห็นดังนั้น จึงอดกลั้นความเจ็บปวดเข้าไปปลอบโยนพี่ชาย“พี่แปด เรื่องมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้ท่านยังมีชีวิตอยู่ นั่นนับเป็
