่วเยี่ยโม่จิ่วเยี่ยโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น แล้วพยุงโม่ชูหานให้ลุกขึ้นนั่ง“พี่แปด พวกเราคิดว่าท่านตายไปแล้ว มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”ริมฝีปากของโม่ชูหานขยับเล็กน้อย ท่าทางของเขาดูอ่อนแรงมาก“ข้าไปกับพี่หกและพี่เจ็ด เพื่อต้านการบุกมาของชาวหนานเจียงแต่กลับถูกศัตรูหลอกล่อไปยังหุบเขาแห่งหนึ่ง ตอนที่ข้าก าลังต่อสู้กับศัตรูอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีกลิ่นฉุนโชยมา ข้าสูดดมเข้าไปโดยไม่ตั้งใจ เมื่อ
ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองอยู่ในถ ้ามืดแห่งหนึ่ง ร่างกายถูกล่ามโซ่ติดกับเสา ไม่นานหลังจากนั้น ชายชราแต่งกายอย่างคนหนานเจียงก็มาปรากฏตัวต่อหน้าข้า ข้าเห็นเพียงเขาโปรยผงบางอย่างใส่ข้า จากนั้นข้าก็ไม่รู้อะไรอีกเลย”เมื่อโม่ชูหานพูดจบ เขาก็กุมแขนของโม่จิ่วเยี่ยแน่น“น้องเก้า พี่หกกับพี่เจ็ดเป็นอย่างไรบ้าง? ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนกัน?”โม่จิ่วเยี่ยเช็ดน ้าตา แล้วพูดว่า “พี่แปด เรื่องที่ท่านพูดมันผ่านมาแล้วสามปีแล้ว ตอนนั้นพวกเราได้รับข่าวว่าท่านกับพี่หกพี่เจ็ดตายไปแล้วด้วยน ้ามือของชาวหนานเจียง แต่ไม่คิดเลยว่าท่านจะยังมีชีวิตอยู่สกุลโม่ของเราถูกองค์จักรพรรดิสั่งลงโทษว่าทรยศต่อชาติและถูกเนรเทศ ตอนนี้เราก าลังเดินทางไปยังสถานที่เนรเทศเช้าวันนี้มีกลุ่มคนชุดด ามาลอบสังหารข้า แต่พี่แปดกลับเป็นหนึ่งในนั้นถึงแม้พี่แปดจะปิดหน้าไว้ แต่ข้าก็เห็นท่าทางการต่อสู้ของท่านได้ทันที่ จากนั้นพวกเราก็ท าให้ท่านสลบไปและซ่อนต
