ุดก็มาถึงเมืองที่สามารถเติมเสบียงและเข้าพักที่โรงเตี๊ยมก่อนพลบค ่าได้สิ่งที่น่าประหลาดใจคือในโรงเตี๊ยมนี้ นอกจากคนของพวกเขาแล้ว ก็แทบจะเรียกได้ว่าเปลี่ยวร้างไร้ผู้คนเถ้าแก่โรงเตี๊ยมนั่งกอดอกไม่มีชีวิตชีวาอยู่ที่หน้าประตูเผิงวั่งทักทายเถ้าแก่โรงเตี๊ยมก่อน“เถ้าแก่หลิว สบายดีหรือไม่”น ้าเสียงของเถ้าแก่หลิวเต็มไปด้วยความท้อแท้จนปิดบังไม่อยู่“ท่านเจ้าหน้าที่เผิง หากท่านมาช้ากว่านี้อีกสองวัน เกรงว่าท่านคงไม่ได้พักที่โรงเตี๊ยมของข้าแล้ว”เผิงวั่งก็สังเกตเห็นว่ากิจการโรงเตี๊ยมซบเซาลง จึงถามว่า “เถ้าแก่หลิว เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“โอ้…อย่าพูดถึงมันเลย ไม่นานมานี้ ในอ าเภอเซียงหยางของเรามีโจรใหญ่มา คนพวกนี้แปลกจริง ๆ พวกเขาไม่เคยขโมยข้าวของของชาวบ้านธรรมดา แต่เลือกจะลงมือกับคนรวยโดยเฉพาะ ทั้งยังแอบช่วยเหลือครอบครัวที่ยากจนอีกด้วย”เผิงวั่งสงสัย “นั่นไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือ? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับโรงเตี๊ยมของท่านเล่า?”เถ้าแก่หลิวยิ้มขื่น“จริง ๆ แล้วมันไม่เกี่ยวอะไรกับโรงเตี๊ยมของข้าหรอก แต่การกระท าของโจรพวกนั้นท าให้พ่อค้าต่างถิ่นหลายคนตกใจกลัว จึงไม่กล้ามาท าการค้าในอ าเภอเซียงหยางของเรา ส่งผลให้โรงเตี๊ยมในอ าเภอเราแทบไม่มีลูกค้าเลย”เผิงวั่งเพิ่งเคยได้ยินเรื่องโจรปล้นคนรวยช่วยคนจนแบบนี้เป็นครั้งแรก เขาจึงตั้งใจสอบถามให้ละเอียด“ตามที่เถ้าแก่หลิวบอก โจรพวกนั้นปล้นคนรวยช่วยคนจน พวกเขาคงไม่ขโมยของจากท
