ุกบ้านใช่หรือไม่?”“ถูกต้อง แม้แต่บ้านคนรวย พวกเขาก็เลือกลงมือกับคนที่ร ่ารวยแต่ไร้คุณธรรมเท่านั้น” เถ้าแก่หลิวตอบเผิงวั่งขมวดคิ้ว “ถ้าอย่างนั้น พ่อค้าพวกนั้นก็ไม่น่าจะกังวลขนาดนั้น?”
เถ้าแก่หลิวถอนหายใจอีกครั้ง“เรื่องราวเป็นเช่นนี้ พวกโจรใหญ่เหล่านั้นถูกชาวบ้านเล่าลือกันไปจนเกินจริง ใครก็ตามที่มีเงินติดตัวอยู่บ้างก็อยากเก็บซ่อน พอเป็นเช่นนี้ นานวันเข้าคนต่างถิ่นที่มาอ าเภอเซียงหยางก็น้อยลงเรื่อย ๆ”ส าหรับเรื่องนี้ เผิงวั่งก็ได้แต่ฟังเป็นเรื่องซุบซิบนินทาไปเท่านั้นอย่างไรเสียพวกเขาเหล่าเจ้าหน้าที่ก็ล้วนยากจน พวกนักโทษเองก็ไม่มีเงิน จึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกขโมยของยิ่งไปกว่านั้น คนพูดกันว่า พวกโจรใหญ่เหล่านั้นปล้นคนรวยช่วยคนจน ย่อมไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขาเลยเผิงวั่งไม่ได้สืบค้นให้ลึกลงไปอีก เขาขอให้เถ้าแก่ร้านหลิวช่วยจัดหาห้องพักให้ แล้วให้ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อนเช่นเดียวกับที่ผ่านมา คนที่จ่ายค่าห้องไม่ไหวก็ต้องไปนอนที่โรงเก็บฟืนหลังร้าน…เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยยังคงเลือกห้องส าหรับสองคน ตอนกลางคืนขณะพักผ่อน จู่ ๆ โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างเขาพุ่งออกจากห้องอย่างรวดเร็ว กระโดดขึ้นไปบนหลังคาเฮ่อจือหร่านก็วิ่งตามออกไปเช่นกัน แต่น่าเสียดายที่โม่จิ่วเยี่ยเร็วเกินไป พอนางออกไปก็มองไม่เห็นเงาของโม่จิ่วเยี่ยแล้ว จึงได้แต่กลับเข้าไปรอในห้อง
โม่จิ่วเยี่ยไล่ตามเงาด าบนหลังคาออกไ
