ปไกล จนกระทั่งห่างจากที่พักแล้ว คนชุดด าถึงได้หยุดลง“พวกเจ้าเป็นใครกัน?” โม่จิ่วเยี่ยถามด้วยน ้าเสียงเคร่งขรึมชายชุดด าพบว่ามีคนไล่ตามมา จึงตั้งใจจะล่อคนไปยังที่เงียบสงบกว่านี้ก่อนจะลงมือแต่เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงอันคุ้นเคยนี้ ก็รีบถอดผ้าปิดหน้าออกทันที่ แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งตรงหน้าโม่จิ่วเยี่ย“ข้าน้อยเหลียงห่าวขอคารวะท่านแม่ทัพ”“เหลียงห่าว เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” โม่จิ่วเยี่ยประหลาดใจนักขณะพูด เขาก็ก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็วและพยุงคนที่คุกเข่าอยู่ให้ลุกขึ้นเหลียงห่าวชี้ไปยังคนด้านหลังเขาและพูดว่า “ท่านแม่ทัพ พวกเราได้ยินว่าตระกูลของท่านถูกริบทรัพย์และเนรเทศ พวกเราจึงลาออกจากต าแหน่งและมารอพบท่านที่นี่”โม่จิ่วเยี่ยมองดูคนที่อยู่ด้านหลังเหลียงห่าวเป็นซ่งเชา หวังต้าลี่ สวีชิงเฟิง หลี่หมิงรุ่ยคนเหล่านี้ล้วนเป็นทหารที่ได้รับการฝึกฝนจากบิดาและพี่ชายของเขา หลังจากเขากลับมาเมืองหลวง พวกเขาก็ยังอยู่ปกป้องที่ชายแดน
ไม่คิดว่าคนเหล่านี้จะจงรักภักดีต่อสกุลโม่ถึงเพียงนี้ ในสถานการณ์เช่นนี้พวกเขายังเลือกจะลาออกจากต าแหน่งและตามมาที่นี่แต่โม่จิ่วเยี่ยกลับไม่ค่อยเห็นด้วยกับการกระท าของพวกเขา“พวกเจ้าอุตส่าห์ทนล าบากจนได้ต าแหน่งปัจจุบันมา แล้วท าเช่นนี้ไปเพื่ออะไร? ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้คนทั้งสกุลโม่ถูกเนรเทศ การติดตามข้าไปย่อมจะไม่มีอนาคตใด ๆ เลย”เหลียงห่าวน าทุกคนคุกเข่าลงอีกครั้ง “พวกเราติดตามท่าน
