ดังนั้น เฮ่อจือหร่านจึงเลือกที่จะอ่านประวัติศาสตร์นอกต าราทันที่ในตอนนี้ ทั้งสองต่างตกอยู่ในภวังค์แห่งการอ่าน พวกเขาตั้งใจอ่านหนังสือในมือเมื่อเห็นสถานที่ที่ตัวเองถูกเนรเทศและเสียชีวิต โม่จิ่วเยี่ยก็สูดหายใจเข้าลึก ขณะเดียวกันก็มองไปยังเฮ่อจือหร่านอย่างลึกซึ้ง“เจ้าสามารถรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าได้ เพราะหนังสือเหล่านี้หรือ”ตอนนี้นอกเหนือจากตัวตนของนางที่ทะลุมิติเข้ามา โม่จิ่วเยี่ยก็รู้ความลับของนางเกือบทั้งหมดแล้วดังนั้น เฮ่อจือหร่านจึงไม่มีเจตนาจะปิดบัง“ใช่แล้ว ข้าสามารถรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าได้ก็เพราะหนังสือเหล่านี้ ท่านก็เห็นแล้วว่าข้าซื้อของในโทรศัพท์ ของแปลก ๆเหล่านั้นคงจะมาจากอนาคต”“อนาคต?” โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับค านี้ เขาแค่รู้สึกว่าทั้งหมดนี้เกินกว่าขอบเขตความเข้าใจของเขาไปไกลแล้วเฮ่อจือหร่านยักไหล่แล้วพูดต่อ “ตอนที่ข้าได้พื้นที่มิตินี้มาใหม่ ๆข้าก็สงสัยเหมือนกันว่าท าไมข้างในถึงมีของแปลก ๆ แบบนี้”
“หลังจากที่ข้าศึกษาและวิเคราะห์อยู่นาน ข้าก็มั่นใจว่าพื้นที่มิตินี้เป็นของที่มาจากอนาคตจริง ๆ”พูดจบนางก็หยิบหนังสือในมือของโม่จิ่วเยี่ยขึ้นมา ชี้ไปที่มุมหนึ่งของปกแล้วพูดว่า“ท่านดูตรงนี้สิ เวลาตีพิมพ์หนังสือเล่มนี้คือปี 2020 ตอนนี้พวกเราอยู่ในปี 303 ห่างกันตั้งพันกว่าปีเชียวนะ”โม่จิ่วเยี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง“เจ้าหมายความว่า หนังสือเล่มนี้คนจากอนาคตเป็นคนเขียนขึ้นมาหรือ?”“ไม
