่เชิงนัก ข้าเดาว่าน่าจะเป็นคนรุ่นหลังที่รวบรวมบันทึกพวกนี้ไว้ด้วยกันมากกว่า” เฮ่อจือหร่านอธิบายจากนั้นโม่จิ่วเยี่ยก็เข้าใจได้อย่างถ่องแท้เขาชี้ไปที่ข้อความในหนังสือ บริเวณซึ่งบันทึกเรื่องของเขาที่ถูกเนรเทศจนตาย แล้วถามข้อสงสัยในใจออกมา“ตามที่ในหนังสือเขียนไว้ ตอนนี้ข้าควรจะเป็นคนตายไปแล้ว แต่ตอนนี้ข้ายังมีชีวิตอยู่ เรื่องนี้ต้องมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับเจ้าแน่ ๆ”เฮ่อจือหร่านไม่ได้ปฏิเสธ“ในหนังสือบันทึกไว้ว่าหลังจากที่ท่านถูกเนรเทศ เพียงออกจากเมืองหลวงก็สิ้นชีพแล้ว แต่สาเหตุการตายยังคงเป็นปริศนา ข้าเดาว่า
ท่านถูกองค์จักรพรรดิเรียกเข้าวังตอนกลางดึก แล้วถูกลงโทษโบยห้าสิบไม้จนบาดเจ็บสาหัส นี่อาจเป็นสาเหตุการตายอย่างหนึ่ง และอีกอย่างก็คือคนที่ต้องการชีวิตของท่านส่งคนมาลอบสังหาร”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “จริงอย่างที่เจ้าว่า วันนั้นข้าได้ค าเตือนจากเจ้าและเบาะรองนั่งที่เจ้าให้มาช่วยป้องกันไว้ แค่ถูกโบยห้าสิบไม้ข้าก็แทบจะแย่อยู่แล้ว ยิ่งไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจอะไรก็ต้องถูกโบยร้อยไม้ แม้ตอนนั้นข้าจะไม่ตาย ก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน ในสถานการณ์แบบนั้น ใครคิดจะเอาชีวิตข้าก็ง่ายดายยิ่งนัก”โม่จิ่วเยี่ยไม่กลัวตาย เขาเตรียมใจที่จะตายเพื่อชาติบ้านเมืองมานานแล้วเพียงแต่ เขาไม่อยากตายโดยที่ทุกอย่างไม่กระจ่างแบบนั้นการที่ตอนนี้เขายังมีชีวิตอยู่ได้อย่างปลอดภัย ทุกอย่างต้องยกเป็นความดีความชอบให้เฮ่อจือหร่านบุญคุณค
