ือกับคนชั่วช้าสามานย์ ท าไมข้าต้องท าตัวเป็นสุภาพบุรุษด้วย”เหอจื่อหยวนถึงกับพูดไม่ออก เขาก็ดูออกว่าโม่จิ่วเยี่ยเป็นคนดื้อรั้น แม้เขาจะพูดมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์แล้วสุดท้ายเหอจื่อหยวนก็สะบัดแขนเสื้อ เดินหันหลังกลับไปด้วยความโมโหในเวลาเดียวกัน โม่จิ่วเยี่ยก็ก าลังครุ่นคิดเขาคิดว่าถ้าสิ่งที่เหอจื่อหยวนพูดเป็นเรื่องจริง ในอนาคตควรจะรับมืออย่างไรดีเรื่องของหนานเหิงเพิ่งจะหาทางแก้ไขได้ จู่ ๆ ก็มีเรื่องของหนานรุ่ยที่ราวกับเป็นคนล่องหนโผล่ขึ้นมาอีกส่วนด้านเฮ่อจือหร่านก าลังกินผลไม้ร่วมกับเหล่าสตรีอยู่ เมื่อเห็นเหอจื่อหยวนเดินมาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงคิดว่าเขาคงก าลังพยายามเอาใจโม่จิ่วเยี่ยอยู่
หลังเห็นว่าทุกคนทานกันจนเกือบหมดแล้ว เฮ่อจือหร่านจึงเร่งให้ทุกคนไปพักผ่อนผลไม้ที่เหลืออยู่มีไม่มากนัก คงเพียงพอส าหรับทุกคนในสกุลโม่กินคนละสองลูกเท่านั้นดังนั้น เฮ่อจือหร่านจึงตัดสินใจให้ทุกคนหยิบผลไม้ไปคนละสองชิ้น เก็บไว้กินระหว่างทางในวันพรุ่งนี้ทุกคนต่างก็พอใจมาก หยิบผลไม้แล้วกลับไปพักผ่อนที่กระโจมของตนเฮ่อจือหร่านขอให้ฮูหยินผู้เฒ่าพาโม่หานเยี่ยไปนอนบนรถลากด้วยกันภายในรถลากนั้นปูด้วยฟูกนุ่ม ๆ อย่างไรเสียก็นอนสบายกว่าในกระโจมนักฮูหยินผู้เฒ่าเป็นห่วงเรื่องบาดแผลของลูกชาย จึงยืนกรานไม่ยอมเข้าไป นางต้องการนอนในกระโจมเหมือนเดิมตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยรู้ความลับเรื่องพื้นที่มิติแล้ว เฮ่อจือหร่านจึงไม่ได้เรี
