ขณะที่คนตระกูลฟางและตระกูลเซี่ยก าลังเอร็ดอร่อยกับผลไม้นั้น พวกเขาก็ไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณโดยเฉพาะเซี่ยหลิน เจ้าเด็กน้อยจอมปากหวาน เขาพูดกับเฮ่อจือหร่านด้วยรอยยิ้มว่า “ขอบคุณท่านป้า รอให้บ้านท่านป้ามีน้องน้อยเมื่อไหร่ หลินเอ๋อร์จะพาน้องไปเล่นด้วยกันนะขอรับ”ได้ยินค าพูดของเซี่ยหลิน ทุกคนซึ่งอยู่ในที่นั่นต่างพากันหัวเราะลั่นบางคนถึงกับเอ่ยแซวเฮ่อจือหร่านแล้วถามว่าท้องของนางมีวี่แววอะไรหรือยังส าหรับค าพูดไร้เดียงสาของเซี่ยหลินเฮ่อจือหร่านย่อมไม่ได้คิดอะไร แต่เมื่อเห็นพวกผู้ใหญ่พากันเอ่ยแซวตามมา นางก็พลันหน้าแดงก ่าส่วนโม่จิ่วเยี่ยยืนมองอยู่ไม่ไกลนัก ในใจก าลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างเช่นกันเขาก าลังคิดว่าลูกของตนกับเฮ่อจือหร่านจะต้องน่ารักน่าชังแน่ๆ เมื่อถึงเวลานั้นทุกคนในครอบครัวก็จะมาร่วมเล่นกับเจ้าตัวน้อย แค่คิดชายหนุ่มก็มีความสุขมากแล้ว
ความคิดของโม่จิ่วเยี่ยล่องลอยไปไกล ภาพในหัวปรากฏเป็นเขากับเฮ่อจือหร่านซึ่งล้อมรอบไปด้วยลูกหลานมากมาย…เฮ่อจือหร่านหน้าแดงเพียงชั่วครู่ นางท าเป็นนั่งล้อมวงพูดหัวเราะกับคนอื่น ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายส่วนเหอจื่อหยวนซึ่งอยู่ไกลออกไป มองพวกเขาเข้ากันได้อย่างสนิทสนม ก่อนจะรู้สึกเสียใจจนแทบอยากจะกู่ร้องออกมาเขารู้สึกว่า ถ้าตอนนั้นตนคอยเอาใจโม่จิ่วเยี่ยเหมือนอย่างตระกูลเซี่ยกับตระกูลฟางป่านนี้ตระกูลเหอของเขาก็คงจะได้ลิ้มรสผลไม้รสเลิศแบบนั้นบ้างแล้วเมื่อค
