บทั้งหมดที่เขารู้ออกมา โม่จิ่วเยี่ยอาจจะใช้ก าลังบังคับเขาก็เป็นได้
ส่วนวิธีการนั้น เหอจื่อหยวนไม่กล้านึกภาพ เพราะความเด็ดขาดในการฆ่าฟันบนสนามรบของโม่จิ่วเยี่ย จุดจบของเขาก็คงไม่มีที่ดีเป็นแน่สุดท้ายแล้วเขาจึงต้องยอมเปิดปากเมื่อคิดได้ดังนั้น เหอจื่อหยวนจึงตัดสินใจเลิกยึดติดกับผลประโยชน์ได้เสีย เขาไม่เชื่อว่า หลังจากที่เปิดเผยความลับอันยิ่งใหญ่นี้ไปแล้ว โม่จิ่วเยี่ยจะไม่ยอมรับน ้าใจของเขา“การที่องค์ชายรุ่ยแสร้งท าเป็นหมกมุ่นอยู่กับการประพันธ์บทกวีและวาดภาพ ล้วนเป็นเพียงฉากบังตา เพื่อให้องค์ชายเหิงและองค์ชายฉีคลายความระแวงในตัวเขา คิดว่าเขาจะไม่กลายเป็นอุปสรรคที่คอยขัดขวางเส้นทางสู่ต าแหน่งรัชทายาทของทั้งสองพระองค์แต่พวกเขาหารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้ว องค์ชายรุ่ยแอบชักชวนขุนนางมากมายเอาไว้เป็นพวกพ้อง ขุนนางเหล่านั้นแม้ภายนอกจะดูเหมือนเป็นคนขององค์ชายเหิงหรือองค์ชายฉี แต่เบื้องหลังล้วนภักดีและท างานให้องค์ชายรุ่ยทั้งนั้นครั้งนั้นที่องค์ชายรุ่ยสั่งให้ข้ากักเสบียงอาหารที่ก าลังจะถูกส่งไปยังชายแดน เพื่อให้องค์ชายฉีเกิดความหวาดระแวงองค์ชายเหิง หวังให้ทั้งสองฝ่ายเกิดความบาดหมางใจกัน
และผลลัพธ์ก็เป็นไปตามที่องค์ชายรุ่ยคาดการณ์ไว้ คนขององค์ชายฉีถวายฎีกากล่าวโทษองค์ชายเหิงหลายครั้งหลายครา จนกระทั่งทั้งสองไม่ลงรอยกันและถึงขั้นเริ่มเล่นงานกันเองอย่างลับ ๆ”ในตอนนี้ แม้โม่จิ่วเยี่ยยังไม่อาจแยกแยะได้ว่า
