เรื่องนี้เกิดขึ้นกะทันหัน ข้ากับภรรยาพลัดตกลงไปในหุบเขา โชคดีที่เจ้าหน้าที่โจวมาช่วยไว้ได้ทันเวลา จึงพาพวกเรากลับขึ้นมาจากหุบเขาได้…”เผิงวั่งพิจารณาโม่จิ่วเยี่ยอย่างละเอียด ก่อนจะตบไหล่เขา“เรื่องนี้เหล่าปากลับมาบอกข้าแล้ว ไม่ใช่ความผิดของเจ้า แค่กลับมาทันก็ดีแล้ว”“พวกเจ้าเพิ่งกลับมา รีบไปปลอบใจครอบครัวเถอะ พวกเขาเป็นห่วงเจ้ากับภรรยามาก”
โม่จิ่วเยี่ยประสานมือคารวะเผิงวั่งด้วยความซาบซึ้งใจ “ขอบคุณพี่เผิงมากจริง ๆ”เผิงวั่งเหลียวมองดูท้องฟ้า สั่งให้เดินทางต่อไปอีกครึ่งชั่วยามจึงค่อยหยุดพักเฮ่อจือหร่านคิดว่าโม่จิ่วเยี่ยรอดชีวิตกลับมาหาครอบครัวได้อย่างหวุดหวิด ฮูหยินผู้เฒ่า และพวกพี่สะใภ้คงมีเรื่องอยากพูดคุยด้วยมากมาย นางจึงจูงล่อให้เดินตามหลังโจวเหล่าปาอยู่กลางขบวน เห็นเฮ่อจือหร่านเดินตามหลังมาคนเดียว จึงอดไม่ได้ที่จะรีบสาวเท้าตามนางมา“เฮ่อจือหร่าน ระหว่างทางเจ้ากับโม่จิ่วเยี่ยราบรื่นดีใช่หรือไม่?”เฮ่อจือหร่านยิ้มให้เขาอย่างสุภาพ “ขอบใจเจ้าหน้าที่โจวที่เป็นห่วง ระหว่างทางพวกเราราบรื่นดี เพื่อจะมาสมทบกับทุกคนเร็ว ๆพวกเราจึงซื้อรถลากมาคันหนึ่งในอ าเภอผิงหยาง ท าให้ระหว่างทางสะดวกสบายขึ้นมาก”เผิงวั่งอยู่ไม่ไกล เมื่อเฮ่อจือหร่านพูดเช่นนี้ก็เท่ากับบอกที่มาของรถลากให้พวกเขารับรู้ทางอ้อมโจวเหล่าปากลับไม่ได้คิดมากขนาดนั้น เขาเพียงมองรถลากแล้วกระซิบบอกว่า
“พูดกันตามตรงแล้ว ขบวนนักโทษไม่อาจน าสั
