เฮ่อจือหร่านยิ้มแล้วกล่าวว่า “ข้าขอบอกกับท่านตามตรง ข้าเดินทางผ่านมาที่นี่ก็เพื่อไปเยี่ยมญาติ พรุ่งนี้ก็จะออกเดินทางแล้ว”พูดจบ นางก็แสร้งท าเป็นมองไปรอบ ๆ ด้วยท่าทางลึกลับ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน ้าเสียงแผ่วเบาว่า “ท่านผู้เฒ่า ข้าได้ยินผู้คนพูดกันว่าบุตรชายของท่านนายอ าเภอถูกคนท าร้าย เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่”เมื่อได้ยินค าพูดของเฮ่อจือหร่าน ชายชราก็กวาดตามองอย่างระมัดระวัง ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วพูดว่า “ในเมื่อคุณชายเป็นคนต่างถิ่น ข้าก็จะเล่าเรื่องราวของอ าเภอผิงหยางให้ฟัง”เฮ่อจือหร่านสนใจเป็นอย่างยิ่ง นางตั้งใจฟังชายชรากล่าวเสียงเบาว่า “ซุนเจียเป่าเป็นบุตรชายคนเดียวของท่านนายอ าเภอ เขาถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กและถือตัวเพราะมีบิดาเป็นนายอ าเภอ จึงก่อเรื่องเลวร้ายมากมายในอ าเภอผิงหยาง ชาวบ้านต่างโกรธแค้นแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา…ถ้าจะพูด ข้าก็ต้องขอชื่นชมแม่นางที่ลงมือในวันนี้จริง ๆ นางช่วยชาวบ้านอย่างพวกเราให้ปลดปล่อยความขุ่นข้องใจ”เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก าลังสนใจ ชายชราจึงหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะเล่าต่อ
“คุณชายคงจะเห็นตอนที่เข้าอ าเภอมาแล้ว ว่าการเข้าอ าเภอผิงหยางต้องเสียเงินห้าเหวิน ถ้าเป็นคนที่ร ่ารวยเงินห้าเหวินก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ส าหรับชาวบ้านธรรมดา การจะเข้าออกอ าเภอแต่ละครั้งถือเป็นเรื่องยาก พวกเขาท างานหนักมาทั้งวัน ได้รับเงินมาอย่างมากที่สุดก็แค่สิบห้าเหวิน เงินเหล่านี้เ
