พียงพอแค่ค่ากินอยู่ของครอบครัว เมื่อต้องจ่ายเพิ่มอีกห้าเหวินเพื่อเป็นค่าผ่านทาง ก็เหมือนกับเป็นการบีบบังคับพวกเขา”“โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวบ้านจากชนบทรอบ ๆ ที่เข้ามาท างานในอ าเภอ เพื่อประหยัดค่าผ่านทางวันละห้าเหวินนี้ ตอนกลางคืนพวกเขาจะไม่ยอมกลับบ้าน แต่จะหาที่ไหนสักแห่งนอนพักค้างคืน”ชายชราพูดพลางส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง “ยุคสมัยเช่นนี้ช่างไม่เอื้อให้ชาวบ้านได้มีชีวิตที่ดีเลย…”เมื่อเห็นชายชราดื่มชาไปสองสามอึก เฮ่อจือหร่านจึงถามค าถามส าคัญที่สุดออกไป“ท่านผู้เฒ่า การเก็บค่าผ่านทางคนละห้าเหวินนี้ เป็นค าสั่งของท่านนายอ าเภอหรือ?”ชายชราถอนหายใจเหนื่อยหน่าย พลางมองส ารวจรอบทิศอีกครั้งก่อนจะกระซิบ “นอกจากท่านนายอ าเภอแล้วจะยังมีใครกล้าตัดสินใจแบบนี้อีกเล่า?”“แล้วเงินที่เก็บนั้นเอาไปใช้ที่ใดบ้าง?” เฮ่อจือหร่านถามต่อ
ชายชรายิ้มขมขื่น “จะเอาไปใช้ที่ใดได้ ก็คงจะเก็บเข้าคลังส่วนตัวของพวกเขานั่นแหละ”แม้เฮ่อจือหร่านจะคาดเดาผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว แต่การได้ยินกับหูตัวเองก็ยังพาให้รู้สึกโกรธอยู่ดีมือน้อยที่วางอยู่ใต้โต๊ะก าแน่น ในใจยิ่งเกลียดชังความอยุติธรรมต่าง ๆ ในยุคสมัยนี้เมื่อรู้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว เฮ่อจือหร่านก็ไม่ได้รั้งอยู่ต่อนางจึงลุกขึ้นกล่าวอ าลาชายชราและเดินออกจากร้านน ้าชาไปด้วยพลังของพื้นที่มิติ นางจึงไม่จ าเป็นต้องกังวลเรื่องหาโรงเตี๊ยมอีกต่อไป สิ่งที่เฮ่อจือหร่านอยากท ามากที่สุดในตอนนี้คื
