กหน้า “ขอบคุณท่านป้าที่เตือน”ถึงแม้นางจะไม่ได้ตั้งใจมาหาเรื่องใคร แต่ในเมื่อเรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว อีกทั้งยังมีเรื่องที่ต้องจัดการให้เรียบร้อย แล้วนางจะหนีไปเช่นนี้ได้อย่างไรจากนั้นเฮ่อจือหร่านก็เบียดเสียดผ่านผู้คน เดินทางเข้าในตัวอ าเภอต่อเพียงเดินไปได้ไม่ถึงร้อยก้าว นางก็เห็นพวกเจ้าหน้าที่ถือกระบี่วิ่งกรูกันไปทางซุนเจียเป่าเฮ่อจือหร่านรู้สึกโชคดีที่ตัวเองหนีมาได้ทัน หากถูกเจ้าหน้าที่พวกนั้นจับได้ คงต้องเจอกับปัญหายุ่งยากไม่น้อยแม้นางจะไม่กังวลเรื่องถูกจับ แต่นางก็ไม่ชอบความยุ่งยากอยู่ดี
เมื่อคิดได้ดังนั้น เฮ่อจือหร่านจึงเร่งฝีเท้า เลี้ยวเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ ก่อนจะหายวับเข้าไปในพื้นที่มิติแม้จะเป็นฝ่ายชนะอย่างขาดลอยในการลงมือต่อสู้กับซุนเจียเป่าแต่ผมเผ้าและเสื้อผ้าของเฮ่อจือหร่านก็ดูยุ่งเหยิงไม่น้อยโม่จิ่วเยี่ยเห็นเข้าก็รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที่“เกิดเรื่องอะไรขึ้น”เฮ่อจือหร่านยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “แค่เจอคนพาลจึงสั่งสอนไปสักหน่อย”แม้นางจะพูดราวกับไม่แยแส ทว่าโม่จิ่วเยี่ยก็ยังไม่วางใจ เขายังคาดคั้นถามรายละเอียดต่อเฮ่อจือหร่านจนใจ จึงเล่าเรื่องที่นางเพิ่งจะสั่งสอนซุนเจียเป่าไปหมาด ๆโม่จิ่วเยี่ยโกรธจนหน้าเขียวคล ้า เขาอยากจะออกไปสับเจ้าซุนเจียเป่านั้นเป็นหมื่น ๆ ชิ้นตอนนี้เลย!ผู้ใดกล้ามาลวนลามสตรีของเขา ช่างไม่รู้จักกลัวตายเสียแล้ว!อย่างไรก็ตาม เขากลับรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองท าอะไรไม่ได้ จึงได
