้แต่พยายามสะกดความกรุ่นโกรธเอาไว้เฮ่อจือหร่านเห็นโม่จิ่วเยี่ยก าลังโมโห จึงปลอบใจเขาว่า “ท่านไม่ต้องโมโหไปหรอก อย่างไรข้าก็ไม่ได้เสียหายอะไร”
โม่จิ่วเยี่ยไม่พูดอะไรอีก เพราะรู้ดีว่าตอนนี้เขาท าอะไรไม่ได้การที่เฮ่อจือหร่านเข้ามาในพื้นที่มิติ นอกจากเพื่อหลบหนีพวกเจ้าหน้าที่แล้ว นางก็อยากจะมาบอกกับโม่จิ่วเยี่ยว่านางปลอดภัยดีและตั้งใจจะมาเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยเฮ่อจือหร่านซื้อชุดบุรุษในแอปเถาเป่าต่อหน้าโม่จิ่วเยี่ยจากนั้นนางก็ไปล้างหน้าล้างตาในห้องน ้า แล้วเปลี่ยนเป็นสวมชุดบุรุษเพื่อท าให้ตัวเองดูเป็นผู้ชายมากขึ้น นางจึงลงมือแต่งหน้าอีกเล็กน้อยเขียนคิ้วให้หนาขึ้น ทาปากให้กว้างขึ้น ใช้รองพื้นสีเข้มขึ้น และติดหนวดปลอมไว้อีกด้วยหลังจากแต่งตัวเสร็จ เฮ่อจือหร่านก็เดินออกมาจากห้องโม่จิ่วเยี่ยเห็นเข้าก็ถึงกับตะลึงเดิมทีเขายังอดเป็นห่วงนางไม่ได้ เพราะด้วยรูปโฉมของเฮ่อจือหร่าน แม้จะสวมชุดบุรุษก็คงไม่เหมือนบุรุษ แต่ใครจะรู้ว่าพอนางเดินออกมา เขากลับแทบจ านางไม่ได้เสียอย่างนั้นถ้าไม่ใช่เพราะรู้ว่าในพื้นที่มิติแห่งนี้มีเพียงพวกเขาสองคน โม่จิ่วเยี่ยคงต้องเอ่ยปากถามสักค า
เมื่อเฮ่อจือหร่านเห็นสีหน้าของโม่จิ่วเยี่ยก็รู้ได้ทันทีว่าการแต่งกายเพื่อปลอมตัวของตนนั้นส าเร็จผลนางหมุนตัวหนึ่งรอบต่อหน้าโม่จิ่วเยี่ยอย่างภาคภูมิใจ จากนั้นก็นั่งไขว้ขาบนเก้าอี้ รู้สึกจิตใจพลันเบิกบานขึ้นมาทันที่“ข้าเหนื่อยแล้ว ท่านนวด
