ให้ข้าหน่อยสิ”โม่จิ่วเยี่ยเห็นท่าทางแปลก ๆ ของนางก็เกือบจะหลุดข าออกมาแต่เขาก็ยังให้ความร่วมมือเดินไปด้านหลังของนางเป็นอย่างดี“ขอรับ ข้าน้อยจะนวดให้ท่านเอง”เฮ่อจือหร่านเพิ่งเคยเห็นโม่จิ่วเยี่ยแสดงท่าทางไม่จริงจังแบบนี้เป็นครั้งแรก จนนางอดหัวเราะไม่ได้“ฮ่า ๆ ๆ โม่จิ่วเยี่ย ใครใช้ให้ท่านตามใจข้ากันเล่า ท่านคิดจะล้อเล่นให้ข้าหัวเราะตายหรือ”มุมปากของโม่จิ่วเยี่ยยกยิ้ม ค าพูดที่เอ่ยออกมานั้นท าให้เฮ่อจือหร่านพอใจยิ่งนัก“ตราบใดที่เจ้าชอบ ข้าล้วนยินดี”คนทั้งสองไม่ได้ตระหนักเลยว่านับตั้งแต่แต่งงานกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขเช่นนี้หลังจากหยอกล้อกันไปพักหนึ่ง เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่าได้เวลาแล้วจึงออกไปจากพื้นที่มิติอีกครั้ง
ทันทีที่ก้าวออกจากตรอกก็ได้ยินผู้คนบนท้องถนนก าลังพูดคุยกันเซ็งแซ่“ได้ยินมาว่าท่านนายอ าเภอสั่งให้เจ้าหน้าที่ออกตามล่าหญิงสาวที่ท าร้ายคุณชายใหญ่ไปทั่วอ าเภอเลยนะ”“นางช่างเก่งกาจจริง ๆ เจ้าหน้าที่ตามหาตั้งนานขนาดนี้กลับยังหาตัวไม่พบ”“บางทีนางอาจจะออกจากอ าเภอไปแล้ว การค้นหาแค่ในอ าเภอคงไม่มีทางเจอหรอก”“เฮ้อ…ข้าหวังว่าแม่นางคนนั้นจะออกจากอ าเภอไปแล้ว ถ้านางตกอยู่ในมือของนายอ าเภอจริง ๆ คงต้องตายแน่นอน”“…”เฮ่อจือหร่านเดินไปตามถนน ตลอดเส้นทางล้วนได้ยินแต่เรื่องราวที่นางลงมือทุบตีซุนเจียเป่าอย่างหนักไม่เพียงเท่านั้น ยังเห็นเจ้าหน้าที่ถือกระบี่อยู่ไ
