สียบเนื้อหมีแล้วย่างบนกองไฟในตอนนี้ โม่จิ่วเยี่ยรู้เรื่องพื้นที่มิติของเฮ่อจือหร่านเป็นอย่างดีเขาจึงรู้ว่านางอาจจะหยิบเครื่องปรุงจากพื้นที่มิติออกมาตอนย่างเนื้อเพื่อไม่ให้โจวเหล่าปารู้สึกผิดสังเกต เขาจึงแกล้งชวนชายหนุ่มไปสอบถามเรื่องครอบครัวที่ด้านข้างเฮ่อจือหร่านฉวยโอกาสนี้หยิบเครื่องปรุงที่กลิ่นไม่ฉุนมากนักจากพื้นที่มิติออกมาโรยบนเนื้อหมีไม่นานเนื้อหมีก็สุก ทั้งสามคนนั่งล้อมวงกินกันอย่างเอร็ดอร่อยจนอิ่มท้อง จากนั้นจึงออกเดินทางต่อ
โจวเหล่าปาเดินน าหน้า ส่วนเฮ่อจือหร่านช่วยพยุงโม่จิ่วเยี่ยเดินตามหลังมาเนื่องจากความเร็วในการเดินค่อนข้างช้า คนทั้งสามจึงออกมาจากหุบเขาได้ในช่วงบ่ายภาพเบื้องหน้าคือสถานที่ที่คุ้นเคย นั่นคือจุดที่พวกเขาขึ้นภูเขาเขาวัวนั่นเองโจวเหล่าปามองท้องฟ้าแล้วชี้ไปทางหนึ่งพลางกล่าวว่า “พวกเจ้าไปตามทางเส้นนี้เรื่อย ๆ ประมาณสองชั่วยามก็จะถึงอ าเภอผิงหยางแล้ว”เฮ่อจือหร่านรู้ว่าถึงเวลาที่พวกนางต้องแยกทางกับเขาแล้ว เพื่อให้โจวเหล่าปาสบายใจ นางจึงเอ่ยย ้าอีกครั้งว่า“เจ้าหน้าที่โจววางใจเถอะ ข้ารับรองว่าจะไม่ตามหลังนานเกินไปเรื่องพี่เผิงรบกวนท่านช่วยอธิบายให้เขาเข้าใจด้วย ส่วนครอบครัวของพวกเรา ท่านช่วยบอกพวกเขาว่าข้าและสามีปลอดภัยดี อีกไม่กี่วันก็จะได้พบหน้ากันแล้ว”โจวเหล่าปาพยักหน้า “วางใจเถอะ ข้าจะน าความไปบอกพวกเขาให้ ระหว่างทางพวกเจ้าก็ระวังตัวด้วย”ทั้งสามคนกล่าวลา จนกร
