ะทั่งมองไม่เห็นเงาร่างของโจวเหล่าปาแล้ว เฮ่อจือหร่านจึงพาโม่จิ่วเยี่ยไปยังที่ลับตาคน ก่อนจะเข้าสู่พื้นที่มิติไปด้วยกัน
หากก่อนหน้านี้ไม่มีโจวเหล่าปาอยู่ด้วย เฮ่อจือหร่านคงไม่มีวันยอมให้โม่จิ่วเยี่ยเดินทางไกลเช่นนี้แน่นางคาดว่าตอนนี้บาดแผลของเขาคงจะปริแตกแล้วสิ่งแรกที่นางต้องท าคือตรวจดูอาการบาดเจ็บของโม่จิ่วเยี่ยก่อนเฮ่อจือหร่านหยิบเอาอุ้งตีนหมีและดีหมีที่ถือติดมือมาวางไว้ในที่มองหาง่าย อย่างไรเสียภายในพื้นที่มิติก็มีระบบรักษาความสดอยู่แล้วนางจึงไม่กังวลว่าเนื้อหมีจะเน่าเสียตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดจากบาดแผล จึงยอมให้เฮ่อจือหร่านตรวจดูอาการแต่โดยดีหลังจากตรวจดูอาการของโม่จิ่วเยี่ยเรียบร้อยแล้ว นางก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกอาการของเขาดีกว่าที่เฮ่อจือหร่านคิดไว้มาก แผลจากคมดาบหลายแห่งแทบจะไม่เป็นปัญหา ยกเว้นบาดแผลตรงท้องซึ่งมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อยเท่านั้นโชคยังดีที่รอยเย็บไม่ได้ปริออก ดูเหมือนว่าเป็นเพราะเขาขยับตัวมากเกินไป จนท าให้แผลเสียดสีกันเฮ่อจือหร่านช่วยท าแผลให้เขาใหม่ ก่อนจะพูดด้วยน ้าเสียงจริงจังว่า
“ท่านพักอยู่ในพื้นที่มิตินี่ก่อนเถอะ ข้าจะรีบเดินทางไปคนเดียวจะได้ไปถึงอ าเภอผิงหยางก่อนฟ้ามืด”โม่จิ่วเยี่ยรู้ดีแก่ใจว่าตนเองในสภาพเช่นนี้ การติดตามนางไปก็มีแต่จะเป็นภาระ เขาจึงไม่ได้คัดค้าน“อืม เจ้าระวังตัวด้วย”“อืม” เฮ่อจือหร่านขานรับ ก่อนจะหายวับออกไปจากพื้นที
