่มิติการเดินทางของนางราบรื่นดี ในที่สุดก็มาถึงอ าเภอผิงหยางก่อนพระอาทิตย์ตกดินได้แต่ที่นี่ช่างแตกต่างจากอ าเภออื่น ๆ ที่เฮ่อจือหร่านเคยไป เพราะที่นี่ต้องเสียเงินค่าผ่านทาง…ด้านข้างประตูเมืองมีโต๊ะสี่เหลี่ยมขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่นักวางอยู่บนโต๊ะมีกล่องไม้ตั้งเด่นเป็นสง่าชาวบ้านทุกคนที่เข้าเมืองต่างก็พากันโยนเหรียญลงไปในกล่องไม้นั้นด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของเฮ่อจือหร่าน เมื่อพบเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ ส่วนใหญ่มักคิดว่าเป็นเพราะขุนนางของที่นี่โลภมาก จึงหาข้ออ้างไร้สาระมาขูดรีดชาวบ้านเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องเดือดร้อนมาถึงตัว เฮ่อจือหร่านจึงท าตามชาวบ้านคนอื่น ๆ โยนเหรียญห้าเหวินลงไปในกล่องไม้
เมื่อมองชาวบ้านจ่ายค่าผ่านทางเข้าเมืองไปแล้ว ทุกคนต่างก็มีสีหน้าบ่งบอกถึงความทุกข์ระทมใจเห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เต็มใจที่จะต้องจ่ายเงินเพื่อเข้าตัวอ าเภอในขณะที่นางก าลังคิดหาคนมาสอบถามให้แน่ชัด ก็พลันได้ยินเสียงคนโหวกเหวกโวยวาย“หลีกไปให้พ้น! ม้าของข้าตกใจ ใครไม่อยากตายก็หลบไป”เฮ่อจือหร่านรีบหลบไปข้างทาง แล้วจ้องมองไปยังต้นเสียงนางเห็นชายหนุ่มแต่งกายราวกับคุณชายขี่ม้าตัวสูงใหญ่พุ่งชนไปทั่วท้องถนนหลังจากม้าพุ่งชนร้านค้าข้างทางจนพังเสียหายไปหลายร้านมันก็สงบลง และหยุดอยู่ข้างตัวเฮ่อจือหร่านพอดีคุณชายผู้แสนเอาแต่ใจลงจากหลังม้าเดินมายืนอยู่ข้าง ๆ เฮ่อจือหร่าน“หลีกไป เจ้าขวางทางข้า อยากตายหรืออย่างไร”พูดจบ คุณชาย
