คนนั้นก็ยกเท้าขึ้นหมายจะเตะเฮ่อจือหร่านให้พ้นแต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นใบหน้าของเฮ่อจือหร่านแม้นางจะสวมชุดผ้าเนื้อหยาบตัวเก่า แต่ก็ไม่อาจปิดบังความงามของนางได้
คุณชายถึงกับตะลึงจนตาค้าง ขาที่ก าลังจะเตะคนยกค้างอยู่กลางอากาศ“แม่นางน้อย เจ้าเป็นลูกสาวบ้านไหนกัน เหตุใดจึงงดงามเช่นนี้”เฮ่อจือหร่านรู้สึกขยะแขยงกับบุรุษประเภทนี้นัก“ไสหัวไป ไม่ดูเงาหัวตัวเอง”จากนั้นเฮ่อจือหร่านก็หมุนตัวคิดจะเดินจากไปหากไม่ใช่เพราะไม่อยากหาเรื่องยุ่งยาก เวลาเจอคนแบบนี้ นางคงต้องซ้อมเขาให้หน าใจสักหน่อยก่อนจะไปแล้วคุณชายคนนั้นเป็นพวกไร้ยางอาย จะยอมปล่อยให้นางจากไปง่าย ๆ ได้อย่างไรเฮ่อจือหร่านเพิ่งก้าวเท้าออกไปได้ก้าวเดียว คุณชายก็มาขวางหน้านางไว้“โอ้โฮ…แม่นางช่างอารมณ์ร้อนแรงดีนัก ข้าชอบ”เขาพูดพลางจะเข้ามาโอบไหล่นางเฮ่อจือหร่านโมโหจนหัวเสียทันทีเมื่อเจอคนไร้ยางอายแบบนี้นางจึงคว้าแขนคุณชายคนนั้นไว้ แล้วใช้ท่าทุ่มข้ามไหล่อย่างงดงาม“อ๊ากกก…”
ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนของคุณชาย ร่างทั้งร่างของเขาถูกทุ่มลงบนพื้นแข็ง เจ็บปวดจนใบหน้าบิดเบี้ยวสุดขีดเขาฝืนทนเจ็บเพื่อชี้หน้าเฮ่อจือหร่านพลางด่าทอว่า “นางคนชั่ว!เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าแค่ข้าเอ่ยพูดค าเดียว ก็สามารถท าให้เจ้าหายไปจากโลกนี้ได้! กระทั่งครอบครัวของเจ้าก็จะไม่มีใครรอดไปแน่!”
