่อจือหร่านเมื่อโจวเหล่าปาเห็นดังนั้นก็ตกใจสุดขีด “เจ้า…”ค าว่า ‘ระวัง’ ยังไม่ทันได้เอื้อนออกมาจากปาก เขาก็ร่วงตกลงมาจากต้นไม้โจวเหล่าปาไม่สนใจความเจ็บปวดตามร่างกาย เขาคว้ากระบี่ใหญ่ข้างเอวออกมาฟาดฟันใส่หมีด าอย่างบ้าคลั่งเฮ่อจือหร่านถนัดการต่อสู้ แม้ชั่วขณะจะไม่สามารถใช้ท่าไม้ตายกับหมีด าได้ แต่การหลบหลีกยังท าได้คล่องแคล่วว่องไวทว่าโจวเหล่าปากลับไม่มีโชคดีเช่นนั้นดวงตาของหมีด ามองไม่เห็น มันจึงอาศัยความรู้สึกโจมตีใส่คนที่อยู่ใกล้ที่สุดในตอนที่เฮ่อจือหร่านผ่อนลมหายใจเตรียมฟันหมีด าอีกครั้ง กรงเล็บขนาดใหญ่ข้างหนึ่งของหมีด าก็ฟาดเข้าที่ไหล่ของโจวเหล่าปาเสียแล้วถึงแม้โจวเหล่าปาจะเจ็บปวด แต่เขาก็ไม่ได้ถอยในใจเขารู้ดี มีเพียงการดึงความสนใจของหมีด าไว้ที่เขาเท่านั้นเฮ่อจือหร่านจึงจะมีโอกาสหนีรอด
จังหวะที่หมีด าก าลังโจมตีเขาต่อ เขาพลันตะโกนว่า “เฮ่อจือหร่าน รีบหนีไป คนสกุลโม่ยังรอเจ้ากลับไปอยู่”เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เฮ่อจือหร่านจะหนีไปคนเดียวได้อย่างไร?นางเข้าใจดีว่าเจ้าหมีด าตัวนี้อยู่ในสภาพอ่อนล้าเต็มทน แม้นางจะไม่ลงมือ มันก็คงสิ้นใจตายเพราะเลือดไหลที่ไม่หยุดเฮ่อจือหร่านไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางยกมีดขึ้น แทงลงไปที่แผลเดิมของหมีด าอีกครั้งหยาดเลือดสาดกระเซ็น เปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งตัวและใบหน้าของนางทันใดนั้น หัวของหมีด าก็ร่วงหล่นลงข้างหนึ่ง หมดสิ้นเรี่ยวแรงจะต่อสู้มันยังคงดิ้นทุรนอยู่พักหน
