เฮ่อจือหร่านหยุดมือแล้วมองไปที่โม่จิ่วเยี่ยเดิมที่ นางไม่ค่อยรู้เรื่องในราชส านักที่เต็มไปด้วยกลอุบายเท่าไหร่ เรื่องจริงเท็จทั้งหมดจึงขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของโม่จิ่วเยี่ยโม่จิ่วเยี่ยก้าวออกมาข้างหน้า “เจ้าบอกว่าเป็นองค์ชายเหิงส่งพวกเจ้ามาสังหารข้า แล้วมีหลักฐานอะไรบ้าง?”ตอนนี้เหล่าชายชุดด าต่างคิดอยากจะตาย จึงไม่คิดปกปิดความจริงอีกต่อไป“คนที่ตายไปต่อหน้าต่อตาพวกข้าเมื่อครู่นี้คือหัวหน้ากลุ่ม เขามีป้ายค าสั่งจากองค์ชายเหิง”เมื่อได้ยินดังนั้น เฮ่อจือหร่านจึงออกจากพื้นที่มิติไปตรวจสอบศพของชายชุดด าที่เพิ่งถูกนางสังหารไปและแล้วนางก็พบแผ่นป้ายสีเงินที่สลักตัวอักษร “เหิง” อย่างชัดเจนบนร่างของนักฆ่าคนหนึ่งนางน าป้ายค าสั่งกลับมายังพื้นที่มิติ และมอบมันให้กับโม่จิ่วเยี่ยโม่จิ่วเยี่ยรับป้ายมาตรวจสอบอย่างละเอียด ก่อนจะพยักหน้าให้กับเฮ่อจือหร่านเบา ๆเฮ่อจือหร่านเข้าใจในทันที่ นางจึงพาชายชุดด าออกจากพื้นที่มิติอีกครั้ง
ถึงแม้จะเป็นศัตรู แต่เฮ่อจือหร่านก็รักษาค าพูด นางลงมือปลิดชีพชายชุดด าด้วยการลงมือเพียงครั้งเดียวเมื่อกลับมาถึงพื้นที่มิติ นางถามโม่จิ่วเยี่ยว่า “ท่านเองก็มีเรื่องบาดหมางกับองค์ชายเหิงเช่นกันหรือ”โม่จิ่วเยี่ยหัวเราะเยาะตัวเอง“พวกขุนพลและขุนนางในราชส านักต่างรู้กันดีว่า ข้ากับหนานฉีสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก องค์ชายคนอื่น ๆ จึงถือว่าข้าเป็นเสี้ยนหนามต าตา หนานเหิงคงไม่รู้ว่าข้ากับ
