ึ่ง ก่อนจะล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นโจวเหล่าปาเห็นหมีด าล้มลงก็เข่าอ่อนทรุดลงนั่งกับพื้นพลางหอบหายใจแรงถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่ลืมจะเอ่ยถามเฮ่อจือหร่านด้วยความเป็นห่วง“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”เฮ่อจือหร่านโบกมือปฏิเสธ “ข้าไม่เป็นไร”
ตรงกันข้าม เฮ่อจือหร่านซึ่งเห็นกับตาว่าโจวเหล่าปาถูกอุ้งเท้าใหญ่ของหมีด าฟาดเข้าเต็ม ๆ นั้นก าลังคิดว่าบาดแผลของเขาคงเจ็บไม่ใช่น้อย“ท่านลองขยับไหล่ให้ข้าดูสักหน่อย”โจวเหล่าปาท าตามที่นางพูด แต่กลับต้องกัดฟันด้วยความเจ็บตอนนี้เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาโดนหมีด าตะปบอย่างรุนแรงมากแค่ไหนเฮ่อจือหร่านเดาว่าโจวเหล่าปาอาจจะกระดูกหักนางก้าวยาว ๆ เข้าไปหาเขา สัมผัสบริเวณที่บาดเจ็บผ่านเสื้อผ้า“ข้อต่อของท่านเคลื่อน แต่ยังดีที่มีแค่ที่เดียว”เรื่องนี้ดีกว่าสิ่งที่เฮ่อจือหร่านคิดเอาไว้ นางคิดว่าน่าจะเป็นเพราะหมีด าก าลังบาดเจ็บ จึงท าให้พละก าลังลดลง ไม่อย่างนั้นแค่มันตะปบลงมาครั้งเดียว กระดูกโจวเหล่าปาคงแตกละเอียดแน่นอนหลังได้ใกล้ชิดกับเฮ่อจือหร่านอีกครั้ง หัวใจของโจวเหล่าปาก็เต้นรัวไม่หยุดเพื่อปกปิดความขัดเขิน เขาจึงก้มหน้าตลอดเวลาเฮ่อจือหร่านไม่รู้ว่าโจวเหล่าปาก าลังคิดอะไร ขณะที่เขาก าลังเหม่อลอย เฮ่อจือหร่านก็ออกแรงดันกระดูกของเขาให้กลับเข้าที่ทันใดนั้น โจวเหล่าปาก็ร้องครวญครางออกมา
สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวจนดูน่ากลัวเมื่อเห็นสีหน้าของโจวเหล่าปา ภาพของโม่
