จิ่วเยี่ยที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสก็ปรากฏขึ้นในใจของเฮ่อจือหร่านแผลที่ท้องของเขาฉีกขาดกว้างขนาดนั้น แต่กลับกระโดดลงมาจากหน้าผาพร้อมกับนางโดยไม่แสดงความเจ็บปวดออกมาเลยสักนิดถ้าทั้งสองไม่ได้หลบเข้าไปในพื้นที่มิติทันเวลา โม่จิ่วเยี่ยคงจะต้องสู้ตายเพื่อปกป้องนางให้ปลอดภัยก็ได้แม้กระทั่งก่อนที่เขาจะหมดสติ เขาก็ไม่เคยแม้แต่จะแสดงสีหน้าอะไรเลยเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกเหมือนใบหน้าร้อนผ่าวโดยไม่ทราบสาเหตุขณะที่นางก าลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง โจวเหล่าปาก็เอ่ยขึ้น“ท าไมถึงไม่เห็นโม่จิ่วเยี่ยมาด้วยเล่า”เฮ่อจือหร่านรีบรวบรวมสติกลับมา“เขาบาดเจ็บหนัก เดินทางไม่สะดวก ข้าคิดว่าจะหาทางออกให้ได้ก่อนแล้วค่อยพาเขาออกไปพร้อมกัน”โจวเหล่าปาพยายามฝืนลุกขึ้นยืนเมื่อได้ยินแบบนั้น
“ข้ารู้ทางออก ข้าจะช่วยพาเขาออกไปด้วย”โม่จิ่วเยี่ยอยู่ก าลังในพื้นที่มิติ เฮ่อจือหร่านย่อมไม่มีทางยอมให้โจวเหล่าปาเข้าไปกับนางแน่นอน“ท่านเองก็บาดเจ็บ เดี๋ยวข้าจะช่วยท าแผลให้ก่อน ส่วนเขาข้าไปรับแค่คนเดียวก็พอ”พูดจบ เฮ่อจือหร่านก็หันหลังกลับไปมองหากิ่งไม้สองสามกิ่งที่มีความหนาเท่ากันมามัดด้วยเถาวัลย์อย่างง่าย ๆจากนั้นเพื่อไม่ให้โจวเหล่าปามีโอกาสติดตามนางไป เฮ่อจือหร่านจึงหันหลังกลับและเดินไปในทิศทางที่นางมา
