้าเคร่งขรึม“ข้างนอกยังมีคนชุดด าอีกหรือ”เฮ่อจือหร่านโยนร่างคนชุดด าลงบนพื้น
“ข้าจะใช้ปืนยาสลบท าให้เขาสลบไปก่อน คิดว่าอาจจะถามอะไรจากเขาได้บ้าง”พอได้ยินว่าคนชุดด าแค่สลบไป โม่จิ่วเยี่ยก็รีบทรุดตัวลงตรงหน้าเขาคว้าผ้าปิดหน้าสีด าออกอย่างรวดเร็วจากนั้นก็หยิบตะเกียบขึ้นมาง้างปากคนชุดด าออก ก่อนจะหยิบถุงพิษเฮ่อจือหร่านเองก็ไม่รอช้า หยิบเชือกป่านมามัดคนชุดด าด้วยกันกับโม่จิ่วเยี่ยจนแน่นหนาเพื่อเป็นการประหยัดเวลา เฮ่อจือหร่านจึงหยิบยาปลุกให้ตื่นขึ้นมาฉีดเข้าไปในร่างของคนชุดด าไม่นาน คนชุดด าก็รู้สึกตัวเมื่อมองไปรอบ ๆ ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย คนชุดด าก็แสดงท่าทางร้อนรน“ที่นี่ที่ไหน”“เจ้าไม่ต้องสนใจว่านี่คือที่ไหน แค่ตอบค าถามของข้ามา แล้วข้าจะให้เจ้าตายอย่างสบาย” เฮ่อจือหร่านเอ่ยด้วยน ้าเสียงเย็นชาชายชุดด าเพิ่งสังเกตเห็นด้านหลังของตนเขาหันกลับไปมอง และเห็นโม่จิ่วเยี่ยในทันที่“โม่จิ่วเยี่ย เจ้ายังไม่ตายจริง ๆ หรือ?”
โม่จิ่วเยี่ยไม่อยากอ้อมค้อมกับเขา จึงพูดเสียงเย็นว่า “บอกมาใครส่งเจ้ามาฆ่าข้า?”ชายชุดด าหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดว่าข้าจะบอกเจ้าหรือ?”พูดจบ เขาก็เตรียมจะกัดถุงยาพิษในปากเพื่อฆ่าตัวตายแต่ใครจะรู้ ปลายลิ้นของเขาค้นหาในซอกฟันไปรอบหนึ่ง กลับไม่พบถุงยาพิษเลยชายชุดด าตกใจจนเหงื่อเย็นผุดขึ้นมา“โม่จิ่วเยี่ย เจ้าช่างต ่าช้านัก”โม่จิ่วเยี่ยยังคงไร้สีหน้า“คนที่น่ารังเกียจจริง ๆ คือคนที่อยู่เบื้อ
