ามีชีวิตอยู่แบบนี้ตลอดไป”
ดวงตาที่เปื้อนเลือดของชายชุดด าจ้องมองไปยังเฮ่อจือหร่าน พูดอย่างช้า ๆ และชัดเจนว่า “เจ้าช่างโหดเหี้ยมนัก”เฮ่อจือหร่านไม่ได้คิดอย่างนั้น“ข้าไม่ปฏิเสธเรื่องนั้นหรอกนะ เรื่องที่ท าทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมายน่ะ ไม่ใช่แค่ข้าคนเดียวที่ท าสักหน่อย”“เจ้า…” ชายชุดด าโกรธจนตาแทบถลนทว่าความเจ็บปวดทางร่างกายกลับท าให้เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปในที่สุดชายชุดด าก็ยอมปริปาก “พวกข้าแค่รับเงินท างานแทนคนอื่น ใครเป็นคนต้องการชีวิตพวกเจ้า ข้าไม่รู้จริง ๆ”เฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยไม่เชื่อค าพูดของชายชุดด าแม้แต่น้อยหากเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าใครอยู่เบื้องหลัง เขาคงพูดแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว ไม่จ าเป็นต้องดื้อดึงมาจนถึงตอนนี้เพื่อเค้นความจริง เฮ่อจือหร่านหยิบเข็มฉีดยาอีกเข็มขึ้นมา นางจ่อปลายเข็มไปที่ชายชุดด าอย่างเย็นชา “ดูจากสภาพเจ้าแล้วร่างกายคงทนทานได้ไม่น้อย เช่นนั้นข้าจะเพิ่มยาให้เจ้าอีกสักหน่อยก็แล้วกัน”ชายชุดด าจ าได้ว่าสิ่งที่อยู่ในมือของเฮ่อจือหร่านคืออะไร เขาเพิ่งถูกมันแทงเข้าไปจนท าให้รู้สึกอยากตายไปเสียรู้แล้วรู้รอดถ้าโดนแทงอีกเข็ม เขาคงต้องทรมานจนตายแน่ ๆ
เมื่อเห็นปลายเข็มใกล้จะทิ่มเข้าแขน ชายชุดด าก็ร้องลั่น “เป็นองค์ชายหวัง! พวกเราเป็นนักฆ่าขององค์ชายเหิง!”
