หรือไม่”ตอนนี้เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่าโม่จิ่วเยี่ยเป็นเหมือนเด็กที่ยังไม่โต ไม่ว่าจะมองอะไรก็ดูแปลกใหม่ไปหมดส าหรับเขานางฉีกยิ้มและรินน ้าอัดลมให้เขาก่อนส่งแก้วคืนไป“ท่านลองดื่มดูสิ”โม่จิ่วเยี่ยยกจิบเจ้าเครื่องดื่มนั้น ซึ่งรสชาติช่างถูกใจเขามากเขายกแก้วน ้าอัดลมขึ้นดื่มจนหมดในอึกเดียวเฮ่อจือหร่านมองท่าทางของเขาก็รู้ทันทีว่า เมื่อเทียบกันแล้วเขาคงชอบน ้าอัดลมมากกว่านางจึงเลื่อนสลับแก้วเครื่องดื่มของทั้งสอง
“ข้าก็ชอบน ้าส้ม พวกเราสลับเครื่องดื่มกันมั้ดีหรือไม่”“ได้ ข้าชอบน ้าอัดลม”ทั้งสองคนดื่มกินและคุยไปโดยไม่รู้ตัว ไม่นานก็ทานปิ้งย่างส าหรับสี่คนที่เฮ่อจือหร่านสั่งมาจนหมดเกลี้ยงเฮ่อจือหร่านตบพุงกลม ๆ ของตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเก็บกวาดโต๊ะจากนั้นก็วางผลไม้มากมายลงบนโต๊ะแทนตอนนี้ทั้งคู่ท้องเริ่มอิ่มแล้ว เฮ่อจือหร่านคิดว่าในเมื่อมีโอกาสที่สามารถกินอะไรตามใจได้อย่างไร้ความกังวลเช่นนี้ นางก็ควรจะพยายามกินให้เต็มที่โม่จิ่วเยี่ยได้ชิมผลไม้ทุกชนิดอย่างละหน่อย และสุดท้ายเขาก็เหมือนกับเฮ่อจือหร่านที่ชอบทุเรียนกลิ่นแรงเป็นพิเศษหลังจากกินผลไม้เสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปจนดึกมากแล้วเมื่อนึกถึงพรุ่งนี้เช้าที่พวกเขาจะต้องหาทางออกจากพื้นที่มิติและอาจต้องเผชิญกับสถานการณ์อันตรายใหม่ ๆ การพักผ่อนให้เพียงพอจึงเป็นสิ่งที่จ าอย่างยิ่งดังนั้น ภายใต้การเร่งเร้าของเฮ่อจือหร่าน คนทั้งสองจึงไปที่ห้องนอนพร้อมกันภายในห้องน
