จิ่วเยี่ยก็ก าลังฝืนทนความเจ็บปวดเพื่อท าเรื่องพวกนี้อยู่ไม่ใช่เพราะสาเหตุอื่นใด เขาแค่อยากท าดีกับเฮ่อจือหร่านให้มาก เริ่มจากการท าเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ และทุกรายละเอียดที่นางมีแผลของโม่จิ่วเยี่ยค่อนข้างเจ็บอยู่เหมือนกัน เขาไม่ได้ปฏิเสธค าพูด เพียงยิ้มให้เฮ่อจือหร่านพร้อมกับสบตาที่ท าให้รู้สึกอุ่นใจ
“มันก็แค่แผลถลอก ส าหรับข้ามันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก”เฮ่อจือหร่านกลับไม่คิดแบบนั้น แผลบนตัวเขานางจะไม่เห็นหรืออย่างไร?นางเย็บไปหลายเข็มขนาดนั้น จะเรียกว่าแค่แผลถลอกได้หรือเฮ่อจือหร่านวางชามบะหมี่ลงบนโต๊ะ แล้วดึงโม่จิ่วเยี่ยไปที่ห้องท าแผล เพื่อตรวจดูอาการของเขาและท าแผลให้ใหม่โม่จิ่วเยี่ยกลับไม่ยอมขยับ เขายืนกรานจะรอให้นางทานบะหมี่เสร็จก่อนเฮ่อจือหร่านไม่อยากปล่อยให้ความหวังดีของเขาสูญเปล่า จึงลุกไปตักบะหมี่มาอีกชามหนึ่ง แล้วทั้งสองคนก็นั่งทานบะหมี่ด้วยกันจนหมดรสชาติของบะหมี่ค่อนข้างธรรมดา แต่จากไข่ดาวและผักที่ใส่อย่างพิถีพิถัน ท าให้เห็นได้ว่าเขาตั้งใจท ามากแค่ไหนโม่จิ่วเยี่ยรู้สึกว่าฝีมือท าอาหารของตัวเองนั้นช่างธรรมดาสามัญเหลือเกินคิดว่าต่อไปเขาคงต้องหาโอกาสไปฝึกฝนท าอาหารเพิ่มเติมเสียแล้วหลังจากเฮ่อจือหร่านท าแผลให้โม่จิ่วเยี่ยเสร็จ นางก็จัดการต่อสายน ้าเกลือให้เขา
“ข้าคิดว่าจะลองค่อย ๆ ลงไปข้างล่าง พอถึงพื้นแล้วข้าจะพาท่านออกไปด้วยกัน”โม๋จิ่วเยี่ยรู้ดีว่าในสภาพเช่นนี้ การพาเฮ่อจือหร่
