นตื่นสายขนาดนี้เฮ่อจือหร่านขยี้ตาที่ยังปรือปรอย ก่อนจะหันไปมองด้านข้าง แต่กลับไม่พบโม่จิ่วเยี่ยอยู่เคียงข้างแล้วนางลุกขึ้นสวมรองเท้าแล้วเดินออกจากห้องนอนไปปรากฏว่าโม่จิ่วเยี่ยอยู่ในครัว เขาก าลังง่วนอยู่กับการท าอาหารหม้อบนเตาพ่นไอร้อนออกมา เขาค่อย ๆ ก้มหน้าหั่นอะไรบางอย่างภาพตรงหน้านี้ท าให้เฮ่อจือหร่านรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยชายหนุ่มในชุดล าลองสีเรียบ ปล่อยผมยาวสลวยสีด าสนิทราวกับธารน ้าตกสยายอยู่ด้านหลัง สวมรองเท้าแตะคู่ใหญ่ และในมือถือมีดท าครัว…ทันทีที่ได้ยินเสียงมาจากด้านหนึ่ง โม่จิ่วเยี่ยก็เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเย็นชาเปรียบดั่งภูเขาน ้าแข็ง กลับเผยรอยยิ้มแสนอบอุ่นให้นาง
“เจ้าตื่นแล้วหรือ? ไม่นานอาหารเช้าก็เสร็จแล้ว”ประโยคที่สั้นง่ายชวนให้หัวใจของเฮ่อจือหร่านอ่อนยวบลงทันที่เคยมีอยู่ช่วงหนึ่งที่นางได้เห็นฉากเช่นนี้ในละครโทรทัศน์มานับไม่ถ้วนไม่คิดเลยว่า เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นในชีวิตจริงของนางได้ เพื่อไม่เป็นการท าลายบรรยากาศดี ๆ หลังจากเอ่ยค าว่า “อรุณสวัสดิ์” ไปเฮ่อจือหร่านก็ตรงดิ่งเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน ้าตอนที่นางท าธุระส่วนตัวจนเรียบร้อยออกมา ก็เห็นโม่จิ่วเยี่ยยกบะหมี่ร้อน ๆ เดินไปยังโต๊ะอาหารเมื่อเห็นท่าทางที่ค่อนข้างเชื่องช้าของเขา เฮ่อจือหร่านก็นึกขึ้นได้ว่าเขาบาดเจ็บอยู่นางรีบวิ่งเข้าไปรับบะหมี่ในมือของโม่จิ่วเยี่ย“ท่านยังบาดเจ็บอยู่นะ ให้ข้าท าเองเถอะ”ความจริงแล้ว โม่
